Beschuit zonder muisjes

IMG_3410

Wat ga je doen met je leven als je dacht moeder te worden en je wordt het niet? Als je geen moeder wordt, wie moet je dan worden?

Beschuit zonder muisjes is geen verhaal over ziekenhuisbehandelingen of over lang wachten en uiteindelijk toch moeder worden. Beschuit zonder muisjes is het verhaal over beschuit zonder muisjes. Geen kind, alleen een zwart gat. Maar in dat zwarte gat zit een opening zodat je er weer uit kunt.

Beschuit zonder muisjes is geen wetenschappelijk onderzoek of een alomvattend antwoord. Het is mijn ervaringsverhaal over loslaten en weer opnieuw beginnen. Een verhaal over acceptatie en zingeving, over het moeilijkste en vaak onderschatte proces van rouwverwerking als je kinderdroom voorgoed vervlogen is.

*****

Beschuit zonder muisjes is ook verschenen in boekvorm. Hierin staat mijn hele verhaal van rouwverwerking, de weg naar herstel, de gevolgen voor mijn(onze) relatie en het proces van acceptatie en opnieuw zin geven. Ik gun je van harte dat je er iets aan hebt.
Je staat niet alleen.

Liefs, Carine

Uit het boek Beschuit zonder muisjes:

Zolang je bezig blijft met verzet, woede en strijd zal er nooit ruimte komen voor iets nieuws. Je kunt alles veranderen wat je wilt, maar zaken die je niet kúnt veranderen omdat ze buiten je macht liggen, zul je moeten leren accepteren. Accepteren van iets dat niet te veranderen is, getuigt van kracht en moed. De kracht om los te laten en de moed om verder te gaan en onder ogen te durven zien dat het leven anders loopt dan je had gehoopt en gewild.

Beschuit zonder muisjes- carine davelaarBestel het boek

 

Bekend van:

Schermafbeelding 2018-05-20 om 19.30.36.png              Schermafbeelding 2018-05-20 om 19.35.42.png    Schermafbeelding 2018-05-20 om 19.31.32.png   Schermafbeelding 2018-05-20 om 19.32.00.png

Dit bericht werd geplaatst in Beschuit zonder muisjes, ongewenst kinderloos en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Beschuit zonder muisjes

  1. Chantal zegt:

    Wat een ‘feest’ van herkenning……. Super fijn dat je dit boek uitgebracht hebt. Ik ga t laten lezen aan mn dierbaren met de boodschap: Dit dus. 😁

    • Carine zegt:

      Hoi Chantal,

      Wat fijn om te horen dat het boek je zoveel herkenning biedt.
      Zelf heb ik met precies dezelfde reden als jij mijn verhaal aan mijn omgeving laten lezen.
      Dat heeft tot veel meer begrip geleid.
      Hopelijk werkt dat voor jou ook zo.
      Veel sterkte en positiviteit gewenst!
      Liefs, Carine

  2. Joke Wijnands. zegt:

    Ik ben inmiddels 63 jaar en …..worstel ‘nog steeds’ – of eigenlijk ‘opnieuw’ met het probleem van ongewenste kinderloosheid. ‘Simpelweg’ omdat er 40 jaar geleden in de tijd van ‘Baas in eigen buik’ en de opkomst van de pil geen aandacht ( of belangstelling?) voor was……. . Je moest maar flink zijn en ‘ach, iedereen heeft toch wel -eens- wat….’.’Niet klagen maar dragen’… ‘Je krijgt kracht naar kruis’ en meer van dat gez… .. Toen en ook NU merk(-te) ik dat het verdriet er niet mag zijn! Nu meer vanwege het feit dat je toch op z’n minst een facebookleven moet hebben om er bij te horen en tranen en verdriet horen daar niet bij. Ik ben begonnen het boek te lezen. Behalve dat ik heel erg met jullie meeleef vind ik veel beschreven situaties in het boek herkenbaar en voel me voor het eerst in m’n leven erkend in m’n ongewenste k.l.-heidprobleem en langzamerhand bevrijd en laat m’n tranen de vrije loop. Ik ben je dankbaar dat je het boek geschreven hebt!!!!!!!!! Ps; a.s. donderdag ga ik de eerste aan haar verstand brengen wat ongewenste kinderloosheid inhoud….. Wish me luck………..

    • Carine zegt:

      Dag Joke,
      Wat een open en eerlijke reactie heb je geschreven, recht uit het hart, dankjewel daarvoor. Verdriet blijft altijd een moeilijk onderwerp in onze maatschappij waarin succes en geluk als een ultiem doel wordt gezien. Maar verdriet is er altijd, om verschillende redenen en in alle lagen van de bevolking. Ongewenste kinderloosheid krijgt wel steeds meer aandacht, maar het is nog steeds lastig voor anderen om in te schatten of in te zien hoeveel verdriet dit werkelijk doet. Het gaat een leven lang mee, want je wordt ook geen opa of oma. Gelukkig is het mogelijk om met je verdriet om te leren gaan en het in je dagelijks leven te verzachten. Erkenning en herkenning is daarvoor een basis en ik ben zo blij te lezen dat mijn boek daar voor jou toe heeft bijgedragen. Ik hoop van harte dat dit je op weg helpt en het je handvatten geeft om anderen te vertellen wat je doormaakt, wat hopelijk voor meer begrip zorgt. Ik wens je alle goeds! Liefs, Carine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s