Dat is lang geleden!

Degenen die deze website vaker bezoeken, is het wellicht opgevallen, er komen niet veel nieuwe berichten meer bij. Geen eigenlijk. Mijn laatste bericht stond op deze plek en ging over de Corona (Covid 19) crisis die inmiddels al een jaar oud is.

Ik zal eerlijk zeggen, ik vond en vind het geen gemakkelijk jaar. Daarin zal ik beslist niet de enige zijn, maar de mate waarin we deze crisis ervaren verschilt behoorlijk van persoon tot persoon heb ik gemerkt.
Omstandigheden spelen daarbij een grote rol, maar ook ‘gewoon’ hoe je in elkaar zit.
Ben je net als ik een pietsie (of een pietsie meer) controlfreak, dan is een pandemie,
waarbij je grotendeels bent overgeleverd aan dingen die buiten jouw invloedssfeer gebeuren, een pittige aanslag op je zenuwen. De angst om ziek te worden en niet te weten hoe de ziekte zich bij mij persoonlijk zou ontwikkelen is eigenlijk sinds de uitbraak van Covid19 altijd latent aanwezig. En dat is vermoeiend.
Mijn reactie uit zich in een voor mij logische manier: controle zoeken.
Ik ben dus vóór (de meeste)coronamaatregelen omdat die mij het gevoel geven dat ik (we) iets kan doen. Of beter gezegd vooral iets beter niet kan doen.
En daarmee enigszins de controle terug kan krijgen over of ik wel of niet ziek word.
Te dealen met al die verschillende meningen, en om, met mijn instelling, om te gaan met mensen die er totaal anders in staan en liefst geen enkele maatregel willen nemen, valt niet mee heb ik gemerkt. En ook dat kost energie.

Van het verwerkingsproces van mijn ongewenste kinderloosheid heb ik geleerd dat wanneer situaties onomkeerbaar zijn, je moet leren accepteren. Het heeft geen zin in die doodlopende weg te blijven staan en tegen de muur te blijven schoppen. Beter kun je accepteren dat je niet verder kunt. Wat je ook zou proberen.
Omdraaien, je verlies accepteren (nee, dat is zeker niet makkelijk) geeft je uiteindelijk een nieuwe richting en nieuwe zin. Zingeving, een nieuw doel in je leven, nieuw geluk.
Had ik dit inzicht bij de pandemie ook kunnen gebruiken?
Ik heb me dat wel vaker afgevraagd. Is het niet beter te dealen met de situatie zoals die is, in plaats van (op z’n minst mentaal, maar dat is dus al heel vermoeiend) te blijven vechten voor controle over de situatie?

Nu het eind in zicht lijkt (fingers crossed) zie ik een belangrijk verschil tussen de pandemie en (mijn) ongewenste kinderloosheid. Dankzij de wetenschap en technologie zal de ernst van de pandemie en het risico dat je loopt eindig zijn. Op een zeker moment zullen we ons weer zo vrij kunnen bewegen dat het leven weer een normale gang van zaken krijgt. Misschien niet zoals het was, maar er zal ruimte zijn voor herstel. Als je niet ziek geworden bent en langdurig last houdt van klachten, als je niemand bent verloren, dan zal het leven hoe dan ook weer van jou zijn. (en niet meer worden gecontroleerd door een virus)
Of dat nou makkelijk is (want je hebt je baan nog) of niet (want je bent je baan, zaak verloren). Je kunt vooruit kijken.
Dat laatste, vooruit kunnen kijken, de eindigheid en de verlossing die in het verschiet ligt, is voor mij een wezenlijk verschil met hoe om te gaan met ongewenste kinderloosheid.
Ik accepteer niet dat ik ziek zal worden en mogelijk lang met klachten blijf lopen.
Ik accepteer ook niet dat ik door ziek te worden anderen in gevaar kan brengen. En dus blijf ik mijn best doen om dit te voorkomen. Ik zoek controle, en sta te trappelen om de vaccinatie te krijgen. De technologie en wetenschap kunnen mij geven wat ik wil. Gegarandeerd.

Ik wilde ook niet accepteren dat ik geen kinderen kon krijgen. En dus was ik ook in dit geval uiteindelijk overgeleverd aan technologie en wetenschap. Alles wat we zelf konden doen, alle mogelijke manieren om de kans van slagen te beïnvloeden hadden geen resultaat.(zeg maar alle voorzorgsmaatregelen nemen om geen Covid te krijgen en dan toch ziek worden. Dat is een hard gelag. Je voelt je verraden, toch?) Ziekenhuis zou uitkomst moeten bieden, maar dat deed het niet. Een behandeling was geen garantie. En als niets helpt en niemand je meer kan helpen, dan is het over en zul je je op welk moment dan ook over moeten geven aan wat is.En van daaruit verder kijken. Hoe moeilijk ook. Uit ervaring kan ik zeggen dat het accepteren van je lot (dat onomkeerbaar is) je vele malen gelukkiger maakt (al is de weg beslist vol hobbels en kuilen) dan boos en strijdbaar te blijven en zachtjes aan te verzuren.

De aanwezigheid van het virus hoeven we niet te accepteren en dat doen we ook niet.De situatie is gelukkig niet hopeloos, er is een oplossing. Hoop doet leven. Als er tenminste een reële hoop is. Voor het krijgen van kinderen was er geen hoop meer, maar voor een einde aan de pandemie gelukkig wel. Ik blijf nog steeds voorzichtig, maar ik merk dat ik langzaam mijn blik weer naar buiten kan richten. Op een leven zonder constante zorgen en zonder angst om ziek te worden. En dat geeft al een beetje verlichting.


Dit verhaal is helemaal persoonlijk. Het is fijn als het steun of herkenning biedt.
Het is ook helemaal goed als je het hier niet mee eens bent omdat jij de situatie heel anders ervaart. De verschillende meningen tijdens een crisis kunnen best lastig zijn om mee om te gaan, maar je kunt niet voor een ander bepalen hoe hij/zij dingen persoonlijk ervaart.
Reacties zijn welkom, maar deze blog is geenszins bedoeld om een discussie te openen over de ‘welles’ en ‘nietes’ van deze pandemie.

Liefs en moed en laten we vooral hopen dat we met elkaar veilig en gezond uit deze crisis komen.

Carine

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s