Reacties

Schermafbeelding 2018-03-12 om 18.45.19

Als overal in je omgeving de ooievaars in de tuin staan en bolle buiken je tegemoet komen, lijkt het soms alsof je de enige bent bij wie kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is. Niets is echter minder waar. Hieronder lees je de vele reacties op de blog en het boek. Herkenning helpt.

 

 

 

Het is fijn te weten dat er op z’n tijd een blog van jou voorbij komt waarin ik altijd wel iets lees wat me weer houvast of bevestiging geeft. Heb er tot nu toe al veel aan gehad om je boek te lezen en je blogs te lezen. Neem heel bewust mijn ruimte en houd mijn blik vol open voor een betekenisvolle toekomst. Alsof ik dobber op zee en mijn vuurtoren nog niet heb gespot, maar heb vertrouwen dat hij er is.
Bedankt voor al je berichten van afgelopen jaar, je geeft een stem aan kinderloosheid met woorden die de lading toch vaak weet te bevatten. Tot je volgende blog.

*****

Het boek besteld, M’n pleegdochter zit nog midden in het verwerkingsproces. Ik hoop dat het lezen haar een beetje kan helpen…

*****

Wat een ‘feest’ van herkenning……. Super fijn dat je dit boek uitgebracht hebt. Ik ga t laten lezen aan m’n dierbaren met de boodschap: Dit dus.

*****

Het doet deugd om een boek te lezen waarvan je denkt “nou, die schrijver had ikzelf kunnen zijn!” Zo herkenbaar, intens droevig en toch soms ook ironisch grappig tegelijkertijd. Wijzelf hebben intussen het pad van IUI bewandeld, tevergeefs. We zullen de overstap naar IVF weldra wél maken en houden ons hart nu al bang vast voor de vele teleurstellingen die mogelijk nog komen zullen… Maar als er één ding is waarvan mijn man en ik overtuigd zijn, is het dat we hier samen sterker zullen uitkomen, ongeacht wat de toekomst nog zal brengen (of net niet brengen…)

 

*****

Wat een herkenning en wat een tranen! Ik ben nog niet zo ver met de verwerking als jij maar je verhaal heeft me moed gegeven. Voor mij zal het ook goed komen.
Dank je wel!

*****

Het boek van Carine heb ik gelezen! Ik vond het mooi en herkenbaar, voor een deel. Ik las het toen wij nog wel behandelingen deden, dat is toch anders dan de situatie waar zij over schrijft. Als ik het nu lees, zal ik het wel weer anders ervaren.
Voor het boek verscheen, las ik de blog van Carine. Daar zaten ook echt pareltjes tussen. Ik las ze in de periode na mijn miskraam en heb er toen veel aan gehad voor mijn verwerking.
Het interview wil ik graag zien, bedankt voor de link!

*****

Hallo Carine ,

Wat een passende naam , beschuit zonder muisjes.
Wij zijn het ivf traject wel ingegaan. En helaas geen beschuit mt muisjes. Vreemd , ook ik was ervan overtuigd dat we een kleine kregen. en nu ,een lege plek.
Maar ik weet ook dat we alles eraan gedaan hebben,en dat helpt ook mee om alles een plek te geven. De boosheid blijft ,maar ik ben er ook door gegroeid. Voor de inhoud van mijn leven ben ik zelfvoorverantwoordelijk.Ga ik dit heel mijnleven meedragen ,en verbitterd erdoor worden. Of ga ik het samen met met man een plek geven.Het leven is soms al zo kort. En de ene dag gaat dat makkelijker dan de andere dag. Nu is er een collega zwanger en daar heb ik moeite mee. terwijl mijn oude buurjongen vader is geworden en ik voor hem blij ben.
Wat zit een mens soms gek in elkaar.

*****

Lieve Carine,
Vandaag je boek in 1x uitgelezen. Wat ontzettend goed en fijn dat je dit geschreven hebt en wat goed hoe je het hebt aangepakt. Ik betrap mezelf (ook) op overleven ipv doorleven, maar zoek naar een manier om het te doorleven. Het lijkt wel of mijn optimisme en relativeringsvermogen (er zijn ook veel mooie dingen in mijn leven…) het echt doorleven van deze ellende moeilijker maken. Zou je me het adres/website van Marion willen doorgeven? Al twijfel ik, want yoga en meditatie, pff, kga liever sporten… Nogmaals complimenten en dank, helpt me erg!

*****

ik heb het boek ‘beschuit zonder muisjes besteld, ben benieuwd, heb heeel er de drang om vanalles over dit onderwerp te lezen en te leren. Lijkt me een heel herkenbaar en aangrijpend, maar wel positief boek, kan niet wachten dat het er is!!

*****

Lieve Carine,
Vandaag je boek in 1x uitgelezen. Wat ontzettend goed en fijn dat je dit geschreven hebt en wat goed hoe je het hebt aangepakt. Ik betrap mezelf (ook) op overleven ipv doorleven, maar zoek naar een manier om het te doorleven. Het lijkt wel of mijn optimisme en relativeringsvermogen (er zijn ook veel mooie dingen in mijn leven…) het echt doorleven van deze ellende moeilijker maken. Zou je me het adres/website van Marion willen doorgeven? Al twijfel ik, want yoga en meditatie, pff, kga liever sporten… Nogmaals complimenten en dank, helpt me erg!

*****

Ik lees er driftig op los, veel boeken over kinderloosheid waar ik zoveel herkenning in vind! Vooral het boek ‘beschuit zonder muisjes’ van Carine Davelaar heeft een diepe indruk op me gemaakt. Ik heb een aantal citaten waar ik herkenning in vind, maar ook de humor van inzie:

“De beste manier om zwanger te worden, als ik mijn omgeving moet geloven, is door het niet te willen. Zodra je de wens loslaat, word je zwanger. Ik mag dan aannemen dat miljoenen vrouwen eigenlijk geen kinderen wilden en daardoor spontaan zwanger raakten en dat ik, rund dat ik ben, zo stom was om ze ook echt te willen waardoor ik nu zonder zit. Mij ontgaat die logica volkomen.”

“In mijn hoofd is een bom ontploft en daardoor kan ik niet helder meer denken en niet normaal meer functioneren. Dat hadden ze er in het ziekenhuis wel eens bij mogen vertellen: Houd er rekening mee dat, als u met de behandeling stopt en er geen kinderen komen, er vroeg of laat een bom ontploft in uw hoofd. Geen woord daarover.”

“Ik zit op het matje en denk: Kom maar op met die kracht. Vertel me maar waar ik die kan vinden. In welke houding moet ik mezelf vouwen om mezelf terug te vinden?”

*****

Hallo Carine,

Wij hebben elkaar ooit ‘ontmoet’ op het forum Zeer Herkenbaar en wij hebben ‘samen’ in het interview in VROUW gestaan. Ik wil je laten weten dat ik je boek heb gekocht en gelezen. Ik vind het erg mooi en herken er heel veel in van mijn eigen proces. Veel dingen zou ik zo zelf kunnen hebben geschreven zo herkenbaar is het. Dank je wel dat je het hebt geschreven!!. Het geeft naast jouw eigen proces ook (gedeeltelijk) mijn proces en waarschijnlijk van vele anderen weer. Dank je wel.

*****

Reacties op blog over Moederdag :
Mijn zusje die wel kinderen heeft, heeft deze dagen heel lief omgedoopt tot Oom en Tante dag. Mijn arme neefje knutselt zich suf op dit soort dagen. Maar dit is me oh zo dierbaar. Dat maakt deze dagen een stuk minder pijnlijk.Ik vind meisjesdag ook heel goed gevonden. Wist je dat de dag van Moederdag al een paar jaar ook zorgzame vrouwendag is? Voor al die vrouwen die vaak zorgen voor anderen, maar niet altijd voldoen aan de definitie van ‘moeder’. Bij ‘zeer herkenbaar’ is er meer informatie! Groetjes

*****

Reactie op gastoptreden in Tijd voor Max.

Ik kwam vandaag per toeval in de uitzending van tijd voor Max terecht waar jij  wat over je boek vertelde. Jemig alsof ik mezelf hoorde praten, al weet ik niet of ik al zover ben dat ik dit allemaal zo zou kunnen verwoorden zonder last van waterlanders te krijgen.Je verwoorde precies dat waar mijn man en ik tegen aan lopen, maar ook je antwoorden op waarom dan niet voor adoptie o.i.d. gaan. Ook dit waren antwoorden die ik gegeven zou kunnen hebben.
Dank je wel dat je dit bespreekbaar maakt.

Beschuit zonder muisjes is een boek; ik hoop dat haar lot ons bespaard mag blijven, ik ben er hier op gewezen. Ze is ook bij MAX op TV geweest, even google kom je er wel.

Wat ik wel kan aanraden is het boek beschuit zonder muisjes, van Carine Davelaar.
Nog niet zolang geleden is zij bij omroep Max geweest voor een interview (waar ik echt van onder de indruk was) iemand had een link er van op het andere forum geplaatst, weet niet zeker of ie nog werkt, maar wel goed om te zien, Carine doet het zo goed, ze staat als een huis, ga het boek ook zeker bestellen!

*****

Beste Carine,
Onlangs was ik in een damesmodezaak in Soest. Ik kom daar vaker en de verkoopster sprak mij aan bij het passen van kleding.Ik heb iets voor je, en zij gaf mij een artikel uit de krant: de presentatie van het boek beschuit zonder muisjes. Toeval? Ik ben sinds 2002 kinderloos, en was/ben nog steeds aan het worstelen hoe nu verder. Ik heb jouw boek besteld en in 1 dag uitgelezen met een lach en traan. Eindelijk een boek waarin ik zoveel herkende, en me niet zo eenzaam voelde. Dank je wel voor voor dit prachtige boek. Het heeft me ook nieuwe inzichten gegeven.Ik zou graag willen weten waar de Yoga (dru)wordt gegeven.

*****

Reacties op blog over: “En, heb jij ook kinderen?”

Heel herkenbaar… Deze week kreeg ik in een gezelschap met voornamelijk onbekende dames de vraag of mijn kinderen niet meeliepen met de avondvierdaagse. Waarop ik antwoorde: “dan moet je ze wel hebben”. Vraagsteller schrok zich naar en later hebben dit voorvalletje uitgepraat. Voor haar een les om er niet vanuit te gaan dat iedere getrouwde vrouw kinderen heeft. Voor mij trouwens ook een compliment, want met mijn 40 jaar werd ik toch ingeschat als moeder van kinderen onder de 12 (en dacht ze vast dat ik jonger ben dan 40!).

Het is i.d.d. lastig dat veel mensen zomaar vragen of je kinderen hebt. Het is me deze week ook zeker 5 keer overkomen. Gisteren sprak ik met een oudere man. Ik geef pianoles en ik zei dat ik vooral het lesgeven aan jonge kinderen zo leuk vind. Hij vroeg of ik zelf ook kinderen heb. Mijn antwoord was:’nee,helaas niet’ Toen hij begreep hoe de vork in de steel zat voelde hij zich ook vrij om over zijn ongewenste kinderloosheid(en nu ongewenste kleinkinderloosheid) te praten. Dit was voor mij wel een eyeopener. Als jezelf oprecht bent voelt de ander zich ook vrij om te praten, dit kan tot mooie gesprekken leiden. Neemt niet weg dat er natuurlijk hele hordes botteriken zijn, maarja, dan pink ik soms een traantje weg en is het verder hun probleem.En bedankt voor deze mooie site, ik heb er veel aan!

Verbazend, hoe gemakkelijk mensen er vanuit gaan dat je zelf de keuze maakt geen kinderen te willen. En als je ze dan wel wilde hebben, waarom je ze dan niet uit een of ander ver land bent gaan halen. Alsof het om een pakje boter bij de AH om de hoek gaat.

Het is inderdaad zo, dat de vraag “hebben jullie kinderen” een gemakkelijk te stellen vraag is. Ik stel hem nl. zelf ook heel vaak, ook al hebben wij geen kinderen gekregen. Als ik de vraag krijg, geef ik mijn antwoord meestal aan dat wij helaas geen kinderen hebben, zodat de ander gelijk weet dat dit geen eigen keuze is.

Mijn ervaring is wel dat openheid (in zekere mate) veelal een verrassend effect heeft. Heel veel mensen weten

inderdaad niet om te gaan met ongewenste kinderloosheid en vinden het dan wel mooi om te horen hoe wij het ervaren en er mee omgaan.

*****

Andere generatie….

Ik wilde bet boek hebben omdat ik nieuwsgierig ben hoe men nu met kinderloosheid omgaat!
Ik ben 64 jaar en kan dit zeggen. Dat het door je hele leven een rode draad blijft. Soms meer rood, soms wat roze!
Maar door het leven heen kom je in periodes terecht dat je weer enorm met je neus er op gedrukt wordt. En dan is het weer de kunst er uit te komen!
Maar het is een goed boek geworden en ga zo door met de verwerking!

*****

Ik ga zeker het boek bestellen: ben heel benieuwd.
6 jaar later, na een definitieve afsluiting, na 7 ki’s en 3 IVF behandelingen, nog steeds moeite met het feit dat ik ongewenst kinderloos ben.
Eigenlijk ben ik nog steeds boos dat er totaal geen nazorg is geweest.Je geeft de arts een hand, verlaat de kamer en het volgende nummer is aan de beurt.

*****

Je boek heeft me bij de strot gegrepen. Prachtig geschreven, soms grappig, vaak ontroerend met veel kracht en positiviteit. Veel situaties zijn erg herkenbaar. Ook al heb ik vaak tranen met tuiten gehuild tijdens het lezen, ik ben blij dat ik het gedaan heb, het geeft hoop voor mijn eigen toekomst.

Bedankt dat je deze ervaring(en) met ons lezers wilt delen.

*****

Lieve Carine,

Treffend!..
Zo anders en tegelijk zo herkenbaar!..
Hardop gelachen.. en zachtjes gehuild. Jouw verhaal bewijst maar weer dat er eigenlijk maar èèn weg is; namelijk de weg erdoorheen! Petje af voor hoe je dat gedurfd hebt en voor de manier waarop je dit met ons hebt gedeeld! Respect!

*****

Je verhaal heeft me vanaf bladzij 1 aangegrepen. Goed en vlot geschreven, ik heb het in één keer uitgelezen. Knap hoe je je gevoel kunt verwoorden.

*****

Heb je boek gelezen en ben super trots op je hoe je op zo’n manier je gevoel en je gedachten op papier hebt weten te krijgen!
Ondanks dat situaties anders zijn is voor mij heel herkenbaar hoe je met bepaalde dingen om bent gegaan en hoe je over jezelf kan denken.
Op jouw vraag wat je kan worden als vrouw is mijn antwoord; een super wijf die voor anderen klaar staat als het nodig is, die op zichzelf een stuk zelfreflectie kan toepassen, die eerlijk is, die goed in haar werk is en een inspiratiebron kan zijn voor velen!!!

Een tekst die mij erg aansprak is; “Wie durft te accepteren dat situaties onomkeerbaar zijn, verlaat de doodlopende weg en kan zelf richting kiezen.”

*****

wat een herkenning en wat een tranen! Ik ben nog niet zo ver met de verwerking als jij maar je verhaal heeft me moed gegeven. Voor mij zal het ook goed komen.
Dank je wel!

*****

Ik heb het boek in één keer uitgelezen. Wat je schrijft is ook op andere situaties toepasbaar. Ik kan zeker wat dingetjes gebruiken.

*****

Ik heb het gekocht en gisteren in één keer uit gelezen met een lach en een traan. Heel knap zoals je het hebt geschreven, waarin al je emoties, doorzettingsvermogen, humor, kracht en kwetsbaarheid naar voren komen en zonder dat het een klaagzang is geworden.
Het is ook met vaart geschreven, het houdt je aandacht vast en je blijft lezen, het boeit van het begin tot het eind. Echt geweldig!
Ik heb nooit begrepen hoe heftig zo’n gebeurtenis in je leven ingrijpt en dat heeft mij een andere kijk gegeven op het persoonlijk verdriet van mensen in dezelfde situatie.

*****

Ik heb je boek gelijk besteld! Als ik het heb gelezen, laat ik zeker even weten wat ik ervan vind.

*****

Reactie op blog: baby’s op Facebook
Dagelijks leven met beschuit zonder muisjes

Tijdens je verhaaltje heb ik even bij mezelf naar binnen gekeken. Ook ik heb diverse Facebook-contacten die hun profiel sieren met de foto van hun (baby)dochter of (baby)zoon. Toch stoor ik me daar niet aan. Wat ik een tijdje terug niet leuk vond was dat een familid via hyves de wereld inslingerde dat ze zwanger was. Maar toen ik merkte dat ze alles rond de zwangerschap via hyves deelde, vond ik het wel grappig om in de gaten te houden wanneer ze een dag niet online was, zodat ik wist dat het moment van geboorte niet ver meer kon zijn. Onze afspraak voor het kraambezoek hebben we ook via Facebook gemaakt.

*****

Prachtig en ontroerend.
Zoals telkens weer herken ik zoveel.
Dank je wel!!!
Mooi wat je citeert over Vrijheid.
Ik kijk uit naar je boek …

*****

Soms is het leven zwaar.
En moet je er maar het beste van maken.
Keuzes worden je ontnomen ,een droom word niet vervuld.
Het is niet eerlijk,het is hard maar wel de realiteit.
Wat is de zin van je bestaan?
Hoe verder met je verhaal?
Wanneer voel je,je weer oke ?
Allemaal vragen maar geen antwoorden..
Ze zeggen tijd heelt alle wonden.
Maar wanneer heelt de mijne?

*****

Een mooie overdenking weer.

*****

Ik heb je blogs allemaal gelezen en ben heel blij met de woorden die je geeft aan mijn verdriet. Ik herken zoveel in je verhalen en dat geeft troost. Ik ga je boek ook zeker kopen.

*****

Wat herkenbaar allemaal zeg. Ook ik heb gevoel de enige te zijn. Maar kom toch veel tegen op het net wbt kinderloosheid, dus dat zal dan wel niet.
Afgelopen maand is bij ons het doek gevallen na jaren van behandelen. 3x icsi 2x ecd. Het is op nu en over dus.
Ook die “gemene” gedachtes heb ik weleens. En dacht echt: Dat kan je toch niet denken, dan moet je toch wel slecht zijn. Fijn om te lezen dat het dus meer voorkomt.
Herkenbare site en zal zeker nog terug komen voor meer. Nu ben ik op zoek naar een therapheut bij mij in de buurt. Maar dat is nog best lastig.

*****

Ik zal je boek zeker kopen. Je verhalen hebben mij erg gesteund het afgelopen jaar. Het helpt om te zien dat iemand anders precies beschrijft wat ik voel.
Wij zijn nog niet klaar maar bijna aan het einde van het traject. Ook dan kan ik je verhalen vast weer heel goed gebruiken.
Dankjewel. Betere woorden zijn er niet om uit te drukken hoeveel je logs voor mij hebben betekend. Ik vind het heel moedig dat je je zo hebt durven blootgeven. Ik ben nog niet zover. Dus wat mij betreft, ben je terecht trots.

*****

Reacties op blog Spitter, spetter, spater
Dagelijks leven met beschuit zonder muisjes

Herkenbaar stukje! Gelukkig geen straat vol met kinderen, maar twee huizen verder een rumoerig en zeer aanwezig buurjongetje. Dat is soms al genoeg om ons raam dicht te doen als wij boven op onze kamer zijn.

Dit herken ik zo goed! Het is dan net alsof mijn tuin niet meer van mij is. Ik ga ook naar binnen, soms is het in de straat, de voorkant van t huis wel rustig. Maar ja, opeens verplaatst het lawaai zich vanuit de tuinen naar de voorkant. Ik ben n alleenstaande vrouw, die daardoor kinderloos is gebleven. Vandaar dat ik de kreet “beschuit zonder muisjes” heel herkenbaar vind en vond. Las het bij kennissen van me, die t blad psychologie hadden liggen.

*****

Wat een schitterend ervaringsverhaal…het raakt me diep…ik zit in het zelfde schuitje.
Wij hebben 4 icsi/ivf gehad en ook hier geen beschuiten met muisjes.

Alle goeds en sterkte!

*****

Een mooi inititatief om dit onderwerp zo bespreekbaar te maken. Er zal ongetwijfeld veel behoefte aan zijn.
Sterkte en dikke knuffel!

*****

Heel mooi dat je op deze manier probeert om lotgenoten te helpen. Ik wens je veel geluk.

*****

Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend als soms lijkt. Dat was het eerste wat ik dacht toen ik je blog las.
En je hebt in ieder geval mijn bewondering voor hoe je omgaat met je verdriet. Mooi:
“verdriet is onvermijdelijk, maar lijden is een keuze”.
Ik hoop dat anderen met een zelfde verhaal jouw blog vinden. Voor de steun en de herkenning, bedoel ik.

                                                                         *****

knap verwoord!
Ik snap je qua wens en het gevoel erbij, ook al is de wensen erbij mij ook maar zit ik in een hele andere situatie. Maar dat stukje gemis herken ik wel! Het inderdaad achter komen dat je leven anders loopt zoals je gedacht zou hebben toen je bv. nog 18 was.
Het leren je op andere belangrijke dingen in je leven te richten is moeilijk maar gaandewg vindt je die weg daarin ondanks dat als je z’on kleintje ziet er toch wel ff die steek in je hart gaat.

                                                                            *****

Ik heb het dus gevonden en ik zie een en al herkenning. Hoe vind je jezelf terug?! Goede vraag. Ik dacht dat ik het antwoord wist totdat ik reuma kreeg en nu val ik dus in 2 hokjes en ben ik dus heel eng. En begin ik het ook eng te vinden dat ik nog kan lachen ed

take care voor jezelf en je partner!

*****

Wil je ook lezen over het (herkenbare) verwerkingsproces of wil je gewoon een steuntje in de rug? Bestel Beschuit zonder muisjes. (klik op de link)

14 reacties op Reacties

  1. Kathleen zegt:

    Het doet deugd om een boek te lezen waarvan je denkt “nou, die schrijver had ikzelf kunnen zijn!” Zo herkenbaar, intens droevig en toch soms ook ironisch grappig tegelijkertijd. Wijzelf hebben intussen het pad van IUI bewandeld, tevergeefs. We zullen de overstap naar IVF weldra wél maken en houden ons hart nu al bang vast voor de vele teleurstellingen die mogelijk nog komen zullen… Maar als er één ding is waarvan mijn man en ik overtuigd zijn, is het dat we hier samen sterker zullen uitkomen, ongeacht wat de toekomst nog zal brengen (of net niet brengen…)

  2. Jacyntha Mous-Schrijver zegt:

    Mijn man en ik zijn nu 10 jaar verder en nog steeds geen kindje… Deze 10 jaren waren sowieso alleen al zwaar door onze onvervulde kinderwens. Maar in deze 10 jaar ben ik ook nog mijn moeder verloren aan borstkanker en is er bij mij nog MS geconstateerd. Ik heb blijkbaar ver achteraan de rij gestaan voor een portie geluk…😔 Momenteel zijn wij even gestopt met de (IUI)behandelingen, omdat ik mij in een zware depressie bevindt (waar ik hopelijk snel uit kan komen!). Om t nu maar even te overbruggen, hebben wij ons huis in kinderrijke buurt omgeruild voor een oud pand midden in t centrum van de stad, plus dat dit een huis is waar zo’n 15jr geen onderhoud aan is gepleegd… Dus met een grootschalige verbouwing! 1,5jr geleden toen we t kochten dacht ik nog stiekem “wie weet…. Die verhalen van stellen die energie steken in ‘wat anders’ dan zwanger worden, worden dan spontaan zwanger!” Technisch gezien zou t moeten kunnen, er is bij ons beiden niets afwijkends gevonden. Maar ja, wat denk ik nu? “Sukkel! Dát overkomt ánderen! Niet jou!!! Domme gans!”
    T is duidelijk dat ik er nog middenin zit. Momenteel krijg ik psychotherapie voor oa dus ook die onvervulde kinderwens. En momenteel ervaar ik mijn leven zoals bijv Haïti na de aardbevingsramp in 2010. (Google de beelden en mijn leven heeft in mijn ogen net zulke brokstukken die ik op eoa manier niet weet weder op te bouwen tot ‘iets’) Ik hoop dus dat ik er snel uit kom dat we misschien nog voor ons 40e ivf kunnen doen (we zijn nu 36) om t daarna definitief af te kunnen sluiten. (goed of slecht)

    Ik ben erg benieuwd naar t boek! Ik ga t denk ik wel aanschaffen en wie weet kan mij dit weer een stukje verder de goeie kant op sturen.
    Dikke 💋 en een portie 🍀 aan alle mensen die dit grote verdriet moeten doorstaan!

    • Carine zegt:

      Wat een verhaal lieve Jacyntha. Het blijft ontzettend moeilijk om om te gaan met een onvervulde kinderwens als er ook nog eens geen verklaarbare (medische) reden voor is.
      Dat overkwam mij (ons) ook. Je wil een oorzaak vinden, zodat je er iets aan kunt doen, maar er is geen oorzaak. En dus bedenk je dingen die je kunt gaan doen die misschien wel zullen helpen. (anders eten, afleiding zoeken -verbouwen ;-)- , verhuizen, beter slapen, etc.) Het is zo moeilijk voor ons om in een wereld waarin alles maakbaar lijkt, te accepteren dat er dingen zijn die je heel graag wilt en eigenlijk ook zo normaal zijn (wie krijgt er nou geen kinderen?) waar je geen invloed op hebt.
      Je depressie is herkenbaar. Juist dat verwoord ik ook in mijn boek. Hoe kom je er weer bovenop? Hoe pak je het leven weer in eigen hand en zorg je ervoor dat je geen slachtoffer wordt/blijft, maar leert accepteren en naar de toekomst kijken. Het is natuurlijk geen alles omvattend antwoord. Het is mijn ervaring en verhaal, maar ik denk wel dat het je veel her- en erkenning zal bieden. Ik wens je alle goeds, hoe jullie verhaal ook mag aflopen. Het leven is er ook om te vieren, je hebt er maar eentje van.
      Veel liefs en een dikke knuffel terug! Carine

      • Jacyntha zegt:

        Dank je wel voor je lieve bericht! 🙂 Ik hoop dat ik ooit (en toch wel snel!) dit alles kan leren aanvaarden! Dat ik ermee kan dealen! En dat geldt eigenlijk wel voor verschillende dingen die in mijn leven zijn gebeurd. Ben iig al gestart met een psycholoog, dus de 1e stap is sowieso gezet en ik zie wel waar dit schip strand…

        Nogmaals, dank je wel! En ik kijk uit naar je boek! T is tenslotte al reeds besteld. 😉

  3. Hé Carine, misschien ken je me nog… ik ben Lisse van de Groep (vroeger Lisa) en heb bij je in de klas gezeten als klein meisje. Via via ontdekte ik dat je een boek geschreven hebt en zo kwam ik bij je blog. Ik heb inmiddels 2 miskramen achter de kiezen en hoewel het voor mij en mijn man nog helemaal niet duidelijk is of wij wel/geen kinderen kunnen krijgen (2 miskramen HOEFT niets te zeggen), herken ik het gevoel in alle bovenstaande berichtjes ontzettend. Hoe zeer het doet als mensen in je omgeving “zomaar” zwanger worden, terwijl dat bij ons zo gevoelig is. Het gevoel dat mensen na een tijdje vergeten dat jij ook zo graag een kindje wil en dat ze vrolijk blijven praten over goede echo’s met kloppende hartjes. Opmerkingen als: “Ja, maar je hebt toch zonder kinderen ook een leuk leven?” Bijzonder dat je zo’n website hebt, waar mensen herkenning en troost kunnen vinden. Fijn om er eens doorheen te scrollen. Dankjewel!

    • Carine zegt:

      Hi Lisse, jou ken ik nog wel hoor! Kleine meisjes worden groot, dat blijkt maar weer 😉 Jammer genoeg met grote-mensen-problemen erbij. Heel naar, dat je al 2 miskramen hebt moeten verwerken. De blijdschap eerst en de teleurstelling en het verdriet daarna. En de angst dat het misschien wel helemaal niet gaat lukken. Gelukkig is het bij jullie nog niet zo ver. En misschien komt het uiteindelijk helemaal goed. Fijn, dat de teksten op de website en berichten van anderen herkenning bieden. Het valt niet altijd mee om je staande te houden tussen alle (aanstaande) moeders. Ik wens jullie heel veel geluk op deze weg en alle goeds. Ik hoop, dat mijn boek voor jullie uiteindelijk niet nodig zal zijn 🙂 Liefs, Carine

  4. Jacqueline zegt:

    Hi Carine wat mooi dat jij jouw verhaal in een boek deelt met andere vrouwen zonder kinderen. Ik heb jouw boek net besteld na het lezen van een stukje op jouw blog. Ik voel me een moeder zonder kind. Iets dat je mist maar je weet niet wat precies. Toch is er dat moedergevoel. Dat je niet aan de kant kunt schuiven. Ik ben een ziekenhuistraject toch niet ingegaan in 2010. Samen met mijn man besloten. Ik merk dat ik het nooit moeder worden nog geen plekje heb kunnen geven. Daar ben ik nu mee bezig samen met een psycholoog. Ik hoop herkenning te vinden. Nogmaals heel erg dapper en mooi dat je jouw ervaringen en gevoelens hebt opgeschreven. Veel liefs Jacqueline

    • Carine zegt:

      Hi Jacqueline,
      Dankjewel voor je openhartige reactie. Ik begrijp precies wat je bedoelt met ‘ik voel me moeder zonder kind’, het moedergevoel zit diep van binnen en dat gaat niet zomaar weg omdat je geen kinderen kunt krijgen. Een moedige keuze om niet het ziekenhuistraject in te gaan. Je hebt hiermee de regie zelf in handen gehouden en daarmee zelf keuzes gemaakt in plaats van dat ze voor je werden gemaakt. Dat maakt het verdriet er niet minder om. Ik denk zeker dat het boek je herkenning gaat bieden, en ik hoop dat je daar steun uit zult halen. Liefs, Carine

      • Jacqueline zegt:

        Lieve Carine dank je wel voor je lieve reactie. Ik ben in jouw boek begonnen en inderdaad het is zo herkenbaar: zo voel ik me ook. Dat ik niet de enige ben die dit zo intens voelt. Door jouw boek ben ik ook een gedichtje gaan schrijven. Over het kindje dat er nooit zal zijn. Dit is het begin van een rouwproces. Moeilijk maar ook fijn om te beginnen. Ik kom hier straks beter uit. Liefs xxx Jacqueline

  5. Katrien zegt:

    Ik zit nog volop in het verwerkingsproces en herken mezelf in bijna elke zin dat je schrijft.
    Ik voel me enorm alleen in dit ganSe gebeuren… .
    Mensen weten niet goed wat zeggen… of komen dan met “oplossingen”.
    Ik heb het boek net besteld en weet nu al zeker dat ik het in 1 ruk zal uitlezen.
    Alvast bedankt voor je verhaal

    • Carine zegt:

      Hi Katrien,
      Dankjewel voor je reactie. Ik begrijp heel goed hoe alleen je je soms kunt voelen. Alsof baby’s toevallig overal geboren worden, behalve bij jou.
      Goed bedoelde reacties van anderen kunnen soms best rauw op je dak vallen. Je kunt er niet zo veel mee. Ik hoop dat er mensen in je omgeving zijn die dicht bij je staan en die je kunnen steunen. En natuurlijk hoop ik dat mijn verhaal steun en herkenning biedt. Je bent niet alleen. Alle goeds voor jou, liefs, Carine

  6. Judith zegt:

    Wauwwww gisteren kwam de klap… het is niet meer realistisch om het gemis nóg langer uit te stellen. Ruim 33 jaar oud, single en absoluut niet de intentie om op korte termijn intensief te daten of alleenstaand ouderschap te overwegen… maar dan is de kans dat ik moeder word ook geminimaliseerd tot een nivo dat ik het niet meer kan ontkennen, ik ben (blijkbaar) ongewenst kinderloos.. en nu. Nu ben ik in de war aan de enne kant veranderd er niets en aan de andere kant staat mijn wereld op zen kop. Vandaag ben ik op je site terecht gekomen en wat fijn dat jij de tijd en moeite hebt genomen om je verhaal te delen en op zoon manier dat het raakt, aan zet tot nadenken en tegelijkertijd geruststeld.

    Dank je wel!! Ik ga hier de komende periode waarschijnlijk heel veel aan hebben en je boek hopelijk ook want die is onderweg en ik kijk er vol verwachting naar uit (sorry als dit ongepaste humor is, laat het svp weten het is mijn manier van moeilijke dingen bespreekbaar maken maar ik weet ook dat niet iedereen het prettig vind en daar houd ik dan rekening mee)

    • Carine zegt:

      Dag Judith, Dankjewel voor je open en moedige reactie. Wat een klap om je te realiseren dat je waarschijnlijk geen kinderen zult krijgen! Ik ben blij dat je mijn blog hebt gevonden en dat je moed en herkenning vindt in de blogs en hopelijk straks ook in het boek. Wellicht ga je ook iets hebben aan het programma Loslaten en Vooruitkijken dat binnenkort van start gaat. Houd de website in de gaten, daar vind je straks meer info. Oh en humor is goed, ook als het op het randje is, het helpt te relativeren of soms gewoon even te lachen en dat lucht op. Rest me nog een vraag: je bent 33, is het niet voorbarig om nu al de conclusie te trekken dat je geen kinderen zult krijgen omdat je geen geschikte partner hebt? Je hebt nog een jaar of zeven de tijd, dus ook al sla je voorlopig niet aan het daten, de hoop en vooral je kansen zijn nog niet vervlogen, lijkt het. Of mis ik iets? Hoe het ook is, ik wens je alle goeds en vooral tijd, rust en ruimte om hiermee om te kunnen gaan. Liefs, Carine

  7. Judith zegt:

    Goed dat je het vraag, het is inderdaad nog niet volledig uitgesloten dat weet ik. Toch voelt het argument dat ik jaren heb gebruikt (nu niet huilen wie weet komt het nog en dan ben je voor niets door dit verdriet gegeaan) niet meer zo krachtig, ik had de wens een jonge moeder te worden (20 tot 30 max) gevoelsmatig ligt men grens bij 36 plus dat ik medisch gezien ook keuzes moet maken bepaalde medicatie die ik nodig heb kunnen niet samen met een zwangerschap (vandaar dat ik alleenstaand ouderschap ook als niet realistisch overweeg). Ik sluit het inderdaad nog steeds niet volledig uit, maar de pijn wil ik ook niet langer ontkennen. Zeker nu mijn 6,5 jaar jongere zusje zich ook serieus gaat settelen besef ik me dat ze zomaar binnenkort zwanger zou kunnen zijn en dat had ik nooit verwacht ze dachten altijd dat ik de eerste zou zijn ook al ben ik de middelste.men oudere zus heeft nu een zoontje van ruim 5 de eerste 4 jaar ging het contact heel goed maar het laatste jaar zie ik men neefje nauwelijks meer. Snap je ?

    Dus ik heb zeker nog steeds kans dat zal ik niet ontkennen maar men leven staat nu al heel lang op pauze omdat ik wacht op een gezin en dat wil ik niet meer.

    Dat vind ik ook zo bemoedigend aan jouw verhaal dat je opzoek gaat naar je eigen identiteit!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s