Blog

hartje

Hoe ga je om met ongewenste kinderloosheid in het dagelijks leven?
Dat hangt deels af van in welke fase van verwerking je zit. Ben je boos, zit je midden in je verdriet, maak je voorzichtig stappen naar acceptatie of ben je bezig met zingeving? Iedereen zal alle fases doorlopen en in elke fase beleef je het dagelijks leven zonder kinderen anders. De blogs hier onder zijn een open en eerlijke greep uit mijn dagelijks leven zonder kinderen. Soms leuk, soms nog verdrietig, soms boos, maar vooral herkenbaar. En dat is fijn, want niemand van ‘ons’ is de enige die door dagelijkse strubbelingen heen gaat. En iedereen kan (weer) gelukkig worden. Ook zonder kinderen.

Meer ervaringen over beschuit zonder muisjes in het dagelijks leven kun je lezen in mijn boek Beschuit zonder muisjes.

*****

Accepteren of opgeven?

Als ik accepteer dat ik geen kinderen kan krijgen, heb ik dan opgegeven?

Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld. Ik kon er niet aan om te accepteren dat ik ongewenst kinderloos zou blijven. Zo lang ik het niet accepteerde, was er nog hoop. Zolang ik niet accepteerde, had ik niet opgegeven. Zo bleef ik vast zitten. Ik kreeg alsnog geen kind en ik kon niet verder met mijn leven omdat ik niet wilde accepteren dat dit mijn lot was. Ik was een doodlopende weg ingeslagen en stond heel hard op de muur te bonken. In plaats van te hopen dat de muur zou wijken, moest ik me omdraaien en opnieuw richting kiezen.

Zolang je bezig blijft met verzet, woede en strijd zal er nooit ruimte komen voor iets nieuws. Je kunt alles veranderen wat je wilt, maar zaken die je niet kúnt veranderen omdat ze buiten je macht liggen, zul je moeten leren accepteren. Accepteren van iets dat niet te veranderen is, getuigt van kracht en moed. De kracht om los te laten en de moed om verder te gaan en onder ogen te durven zien dat het leven anders loopt dan je had gehoopt en gewild.

Accepteren van dingen die je niet kunt veranderen is een pijnlijk maar ook moedig proces. Opgeven betekent dat er een keuze is. Je kunt doorgaan, of je stopt en geeft op.
En zelfs dat hoeft niet negatief te zijn. Opgeven krijgt pas een negatieve lading als er kans is op succes en je die kans niet grijpt. Opgeven krijgt een negatieve lading als je mentaal of fysiek niet verder wilt, terwijl je nog even door moet zetten om je doel te bereiken. Het voortijdig stoppen met de finish (bijna) in zicht.
Als je niet kunt bereiken wat je wilt door oorzaken die volledig buiten je macht liggen, kun je niet opgeven. Er valt niets op te geven. Je kunt alleen maar loslaten.

Loslaten is gek genoeg moeilijker dan opgeven. Loslaten is een actief proces dat tijd en moeite kost. Opgeven, kan in een moment gebeurd zijn.

Loslaten betekent dat je accepteert dat dingen anders zijn dan je had gewild. Je laat de hoop los (heel verdrietig) maar je laat ook je eigen gevangenschap los. Hopen op iets wat nooit komt, vasthouden aan iets dat niet zal gebeuren, zal uiteindelijk veranderen in een zelfverkozen gevangenschap. Je kunt niet vooruit, je kunt jezelf niet toestaan een nieuw leven op te bouwen, verdriet een plek te geven en uiteindelijk gelukkig te worden.

Wie ben jij zonder je verdriet? Als je durft los te laten en de weg naar acceptatie wilt bewandelen kom je die mooie, ontspannen en sterke versie van jezelf weer tegen.

Dat kost tijd, rust en ruimte. De eerste stap is het toegeven dat je moet gaan loslaten.

*****

Als ik geen moeder word… deel II

“Je ontleent je identiteit en de betekenis in je leven immers niet aan wie je niet bent, maar aan wie je wel bent!”

Als je geen kinderen hebt, maar dat wel graag wilde, worden de eerste jaren nadat het doek definitief gevallen is, getekend door boosheid, verdriet en een pittige weg naar acceptatie.

Zelf zag ik in die periode niet hoe ik het ooit nog weer echt leuk zou kunnen hebben, hoe ik me in hemelsnaam tussen alle moeders staande moest houden (zonder na elke ontmoeting intens verdrietig of boos te zijn) en wat ik dan met mijn leven aan moest.

Verdriet er laten zijn, doorleven en een plek geven, is geen kattenpis. En accepteren dat het leven anders loopt dan je had gewild ook niet. Afgezien van het feit dat ik, net als ieder ander, door deze fases heen moest om verder te kunnen, had het me geholpen als ik eerder op een andere manier naar mijn leven had kunnen kijken.

Ik wist niet wie ik moest worden, terwijl ik al iemand was.In plaats van me te focussen op wie ik was en ben, ging al mijn aandacht uit naar wie ik niet was. Ik was (en ben) geen moeder. Maar definieert dat wie ik ben? Als een zangeres niet zingt, is ze nog steeds iemand. Als ze voor altijd stopt met zingen ook. Onder die laag van wat je een doel geeft in je leven, zit jij. En jij bestaat uit veel meer dan alleen wel of geen moeder zijn. Je hebt hobby’s, verlangens, dromen, vaardigheden, karaktereigenschappen en waarden.
Dat, wat jij belangrijk vindt in je leven, geeft je leven betekenis.
Het hebben van kinderen geeft je leven ook betekenis,
maar omgekeerd wil het niet zeggen, dat wanneer je geen kinderen hebt,
je leven minder betekenis zou hebben.
Niet je kinderen geven je leven betekenis, dat doe je zelf.

Van het vergelijken van mezelf met anderen (wel moeder, geen moeder) de struggle in omgang met vrienden die wel kinderen hebben, de jaloerse gevoelens en de boosheid, ben ik overgegaan tot het onderzoeken van mijn waarden. Wat vind ik belangrijk?

En dan niet in materieel opzicht, of het wel of niet hebben van kinderen, maar een stapje verder. Waarden zijn bijvoorbeeld veiligheid, vrijheid, creativiteit, oprechtheid of betrouwbaarheid. Door mijn waarden te onderzoeken en deze als uitgangspunt te nemen in mijn kijk op het leven, kon ik verder kijken dan alleen het gemis van het moederschap. Kon ik bijvoorbeeld vriendschappen bezien op wat voor mij belangrijk is. Was er nog steeds vertrouwen, was er nog steeds sprake van gelijkwaardigheid en voor mij belangrijk, was er nog diepgang?  Op deze manier kon ik oprechter kijken of ik me in een vriendschap nog goed voelde of niet.  Ik kon beter achterhalen wat ik nodig had in mijn werk, of wat ik wilde doen in mijn leven om waarden die geen invulling kregen uit het stof te halen. Dat leidde soms tot grote veranderingen, maar heel vaak ook niet. Leven vanuit wat je belangrijk vindt, is een oprechte en eerlijke leidraad. Die los staat van het moederschap.

Ik zeg eerlijk, zo naar je leven kijken, is heel moeilijk en zelfs in eerste instantie nog niet aan de orde, als je midden in je verdriet zit. Maar desondanks kan het je wel helpen om niet vast te (blijven) zitten in je focus op het gemis. Je ontleent je identiteit en de betekenis in je leven immers niet aan wie je niet bent, maar aan wie je wel bent!

Wat vind jij belangrijk? Bekijk hier een selectie waarden
(er zijn er natuurlijk ontzettend veel) zit er iets tussen wat bij jou past?

*****

Als ik geen moeder word…

Het is de tekst achter op mijn boek, de tekst bovenaan deze website, het is de vraag die me heeft bezig gehouden vanaf het moment dat we definitief geen kinderen konden krijgen tot jaren daarna. Tot nu eigenlijk. ‘Als ik geen moeder wordt, wie moet ik dan worden?’ Een existentiële vraag die veel mensen zichzelf stellen ook als ze wel moeder zijn geworden. Wie moet ik worden?

Toen het moederschap definitief niet weggelegd bleek, viel er een droom in duigen.
Niet alleen een droom, er viel een bestemming in duigen, een invulling van mijn leven, een bestaansrecht (zo voelde het althans) een stukje van mijn zijn viel weg. Zo diep zat het. En ik geloof dat het bij veel vrouwen zo diep zit. Moederschap is een deel van je identiteit, het hoort bij je, zegt wat over je, geeft je een reden om je leven op een bepaalde manier in te richten. Hoeveel moeders (of dat perse goed is, is een tweede) ontlenen hun volledige identiteit aan het moederschap. Hoeveel foto’s heb jij in je  What’s app of op Facebook waarop moeder mét kind(eren) staat afgebeeld of zelfs waar alleen het kind op staat?
Wat moet je dan in hemelsnaam doen, wie moet je dan worden als je geen kinderen hebt? En je alles wat je doet alleen aan jezelf kunt ophangen? Als elke keuze die je maakt jouw verantwoordelijkheid is en je nooit kunt zeggen: ik zou wel willen, maar ja, de kinderen. Als je eigenlijk bijna alles zou kunnen doen wat je wilt, al ga je emigreren.

En wie ben je eigenlijk?
Het voelt beslist niet zo als je midden in je verdriet zit, maar wij, kinderloze vrouwen, hebben een groot voorrecht en een kans om heel oprecht naar onszelf te kijken.
Om helemaal op onszelf te staan en te zijn wie we zijn. Zonder terughoudendheid en zonder excuus. Ik heb me verdiept in psychologie en uiteindelijk in filosofie en vond antwoorden in beide disciplines. Maar de meeste antwoorden vond ik in filosofie.

Ingewikkeld? Helemaal niet. Het stellen van de juiste vragen (zonder diepgravend onderzoek naar je gevoelsleven wat psychologen soms graag doen) heeft me enorm opweg geholpen om antwoord te vinden op de vraag : Wie moet ik dan worden?

En dat begon met de vraag: wie ben je eigenlijk?
En waarom moet je iemand worden?
Dat waren, ik zeg het eerlijk, wel meteen de moeilijkste vragen.
Maar het teruggaan naar mijn eigen kern, naar hoe ik ben en wie ik ben, is een start geweest om het leven zonder kinderen zin en inhoud te geven. En daar gelukkig mee
te zijn. Mijn leven ziet er anders uit. Het nam een andere wending dan ik had gedacht en gehoopt, maar dat heeft me ook gebracht waar ik nu ben.

Gebaseerd op mijn eerste inzicht: ik moet niemand worden, ik ben al iemand.
Da’s fijn te weten, want het geeft heel veel rust als je niet op zoek hoeft naar wie of wat je moet worden nu je geen moeder wordt. Je bent al iemand en dat hoeft niet te veranderen. Wat wel verandert, is de kijk op je leven en misschien wel het leven in
het algemeen. Want zoals ik al vaker heb gezegd, het leven zonder kinderen is echt anders dan een leven met.

Hoe de veranderende kijk op het leven mij beïnvloedde en nieuwe wegen in liet slaan, vertel ik in een volgende blog. Wordt zo’n lang verhaal anders en het leest prettiger in kortere stukken.
Heb je vragen of herken je iets in mijn verhaal, laat gerust een reactie achter.
Jouw ervaring is ook weer een steun voor anderen.

                           *****     

Friends forever?

Wat als een goede vriendin, je zus of ander familielid haar kinderen op nummer één zet? Altijd. Als haar leven helemaal draait om het moederschap en jij moet leren omgaan met het verdriet nooit kinderen te zullen krijgen. Of als je je leven zonder kinderen op de rit hebt en ook wel eens ergens anders over wil praten dan over kinderen. Iets met haar wil afspreken zonder dat de kinderen om haar heen hangen of op haar schoot zitten. Of jullie samen de oppas zijn, terwijl de mannen ‘even’ op pad gaan om iets te halen, te auto uit te testen of anderszins de tijd aan zichzelf hebben.

Als haar leven helemaal om kinderen draait en het jouwe helemaal niet.

Kun je dan samen verder?

Dit is een dilemma waar ik zelf mee te maken heb gehad, maar wat ik ook meerdere malen heb terug gehoord van vrouwen in eenzelfde situatie. Ook vrouwen die bewust kinderloos zijn, kunnen hier tegenaan lopen. Eerlijk is eerlijk, een leven zonder kinderen is echt anders dan een leven met. Dat kan prima samen, als je beiden bereid bent wat water bij de wijn te doen. Als je beiden ziet waar de ander behoefte aan heeft en elkaar daarin respecteert.

Klinkt mooi en wijs, maar in het echte leven gaat het niet altijd zo.

Want wat als je elkaar niet meer kunt vinden, de verschillen te groot en misschien ook wel te pijnlijk worden? Wat doe je dan?

Lees hier tips en ervaringen.

*****

 

Mini Me

Daar stond ze, op het strand, haar handen eigenwijs in haar zij, een oranje zonnebril op haar neus en haar kin uitdagend in de lucht. Ik schatte haar een jaar of vier en was meteen verkocht.
En voelde een vaag verdriet. Niet heel heftig, niet alsof ik zou gaan huilen, niet alsof mijn stemming zou omslaan, maar een zacht gevoel van spijt. Wat zou het geweldig zijn geweest als er zo’n kleine eigenwijze mini-me op de wereld was gekomen.

Soms gebeurt er niets als ik (hele leuke of iets minder leuke) kinderen zie. Soms raakt het me opeens. Zoals nu. Ik voelde spijt dat ik het nooit heb mogen meemaken, dat ik het heb moeten missen een kind op te voeden. En, bij het zien van dit meisje, in het bijzonder het grootbrengen van een mini-me. In een flits zie ik haar lopen, haar handje in die van mij. Haar donkere haar (van mij uiteraard) in twee vrolijke paardenstaartjes gestoken en stralend in een jurk die ze zelf heeft uitgekozen. (ze zal net als ik haar eigen keuzes willen maken) En zomaar, relaxend op een strandbed, voel ik een vleugje verdriet, een snufje spijt en een tikje droefheid.

Ik gebruik bewust verkleinwoorden. Het verdriet is immers al best wat jaren niet heftig meer. Het overvalt me nog zelden en mijn leven is, met ups en downs, prima te noemen.
Toch is dit wat nog steeds gebeurt en altijd kan gebeuren. Onverwacht word ik geraakt en geconfronteerd met het gemis wat er al jaren is en ook zal blijven.
Dat is niet erg. Dat hoort erbij. Ik schrik er niet (meer) van en blijf er ook niet (meer) in hangen. Het gebeurt, ik voel bewust wat er gebeurt, spreek het uit en mag voelen wat er op dat moment is. Punt.
Dat is het. Geen drama, geen verpeste dag, alleen een beroering van het litteken van verdriet dat er altijd zal zijn.

Zo zacht kan het immense verdriet worden. Als je het durft aan te gaan en durft te groeien in dit proces. Want, hoe cliché ook, het leven gaat door. En ik gun het iedereen om uiteindelijk de draad weer op te kunnen pakken en te genieten van wat er wel is en te kunnen leven zonder een constante pijn, zonder woede en zonder een heftig gevoel van verdriet. Het kan. Echt.

Liefs,

Carine

*****

BOOS

Keihard schreeuwen, zuipen, uitgaan, daten (als je single bent), kilo’s chocola eten, vloeken, smijten met wat er maar voor handen is, obsessief je huis poetsen, de marathon gaan lopen, huilen, dure vakanties boeken, verdrinken in je werk, wat heb jij gedaan, of doe je misschien nog steeds, om je af te reageren? Omdat je boos bent?

Nu de kinderwens in rook is opgegaan, en het leven zonder kinderen totaal blanco voor je ligt, breekt er een nieuwe fase aan. En die fase bestaat niet uit rust, reinheid en regelmaat. Al denk je misschien dat dat wel zou moeten. Of in elk geval denkt je omgeving dat dat wel zou moeten. Je hebt immers verdriet en dat los je op in stilte,
of in elk geval in rust.
Niets is minder waar.

Het is oneerlijk en ontzettend verdrietig dat uitgerekend jij (of jullie) geen kinderen kunt krijgen. Dat het je (of jullie) niet gegund is ouders te worden van een prachtig klein wonder dat zo’n goed thuis had kunnen krijgen. Het verdriet om het kind dat nooit geboren zal worden is zo immens dat het nog nauwelijks tot je doordringt.
Door kán dringen. Een verdriet zo groot, daar is eenvoudigweg niet meteen ruimte voor.

De pijn is zo hevig en alomvattend, dat er eerst iets anders voor in de plaats komt.
Woede. Opstandigheid. Misschien wel losbandigheid en een enorme afkeer van iedereen die wel kinderen heeft, of daar in jouw bijzijn over durft te praten.
Ik wist, toen het doek eenmaal gevallen was, niet waar ik het moest zoeken.
Verdriet en boosheid, verslagenheid en vastberadenheid vochten om voorrang.
Woede won. Samen met een, toen nog totaal misplaatste, vastberadenheid het leven dan ook maar leuk te maken. Héél érg leuk. Want, als ik geen moeder zou worden, dan zou ik toch zeker ten volle gaan profiteren van alles wat nu mogelijk was. Lekker op stap gaan, verre reizen maken, fanatiek sporten (een strakke buik was immers voor mij wel weggelegd) alleen maar kleding voor mezelf kopen en niet de stad in gaan voor een nieuwe jas en terug komen met alleen maar kleding voor ‘de kids’.  (Het leven valt niet mee als je moeder bent.)

Natuurlijk werd het leven er op deze manier helemaal niet leuker op. Maar de periode van boosheid, verslagenheid en opstandigheid was nodig om toe te groeien naar de fase waar ik nog niet aan durfde. De fase waarin ik mijn verdriet ten volle aan zou kijken en zou doorleven. Pas daarna kon ik het leven voorzichtig weer echt leuk maken.

Boos. Heel boos. Dat is heel normaal. Wat je omgeving daar ook van mag zeggen,
boos zijn is normaal. Natuurlijk zijn je vrienden en familie bezorgd dat het slecht met je afloopt als je je vol overgave stort in de fase van boosheid en opstandigheid, en ze hebben deels gelijk. Je moet er niet in blijven hangen. Wie niet door de fase van boosheid heen komt, raakt verbitterd. En dan wordt het leven echt helemaal niet meer leuk.
Maar een poosje toegeven aan je boosheid, aan uitspattingen of andere dingen die je normaal misschien niet zou doen, is helemaal niet erg. Ook dat gevoel moet eruit.
Je gevoel van boosheid negeren, is net zo erg als er in blijven hangen.

Lekker boos zijn dus. Jaloers en opstandig misschien.
Accepteren en de storm uit laten razen, dat zei mijn psycholoog indertijd.
Vond ik lastig om mee om te gaan, maar gelijk had ze wel.
Kom je er niet uit?
Zoek dan tijdig hulp, want als je boosheid omslaat in het gevoel een slachtoffer te zijn van de situatie, gaat het mis. Verdriet is onvermijdelijk, de bijbehorende woede ook, maar voor altijd lijden, is een keuze.

Liefs,
Carine

*****

Hoe kinderloos is LINDA.?

Het kan je bijna niet ontgaan zijn: Linda besteedt een heel nummer aan een wel heel trendy topic: Kinderloos.
Op de voorkant, Linda in een roze pakje op een even roze toilet, sip kijkend naar een zwangerschapstest. Natuurlijk, een blad moet verkopen en een gezellige cover spreekt meer tot de verbeelding dan een betraand gezicht boven de test.
We weten uiteraard allemaal dat hoop en teleurstelling er niet zo kleurrijk uitzien als de cartoon-achtige cover van LINDA. doet vermoeden. Maar dat terzijde. Eindelijk wordt er in de media flink aandacht besteed  aan kinderloosheid. Gewenst of ongewenst, het is een steeds meer voorkomend gegeven dat er stellen en singles op deze wereld rondlopen die kinderloos door het leven gaan. Kom maar op dus, met goede verhalen, verdriet (want Linda schuwt de waarheid doorgaans niet), of ‘hoe overleef ik een wereld vol gezinnen?’ tips and tricks van ervaringsdeskundigen. Een lijst met goede restaurants en vakantiebestemmingen waar je geen kinderen tegen komt, verhalen van mannen en vrouwen die hun leven zonder kinderen (opnieuw) inhoud hebben gegeven,
dat soort dingen.
Maar niks van dat al. Als ik het blad willekeurig open sla, kijk ik direct tegen een zwangere buik aan. Huh? Ik kijk nog even op de voorkant. Kinderloos heet dit nummer toch?
De editorial van Linda gaat niet over kinderloosheid maar over het verlies van haar eigen moeder. Tragisch, zeker, maar  waarom geschreven in een editie over kinderloosheid?
In het hele nummer komen wel geteld vijf vrouwen, BN-ers aan het woord die echt, echt, echt geen kinderen hebben. Ook geen bonuskinderen van een nieuwe man, of een adoptiekind. Helaas is hun verhaal te kort om werkelijk de diepte in te gaan. Zelfs de grotere artikelen over ongewenste en gewenste kinderloosheid, eindigen beiden met de zorg voor bonuskinderen. Wat bij ongewenste kinderloosheid echt niet wegneemt, dat het gemis van een eigen kind groot is, maar blijkbaar is echt helemaal leven zonder kinderen (je bent een stel en je wilt geen kinderen of je kunt ze niet krijgen) toch nog een taboe.
En dat is jammer, want dat is nou net waar kinderloosheid ook over gaat. Over een leven zonder kinderen. Natuurlijk zijn er vast neefjes en nichtjes en die komen misschien eens logeren, maar die gaan niet mee op vakantie, die maken geen moederdagcadeau, die gooien niet hun rugzak in de gang als ze thuis komen uit school, die zetten niet hun schoen.
En wat te denken van de levensinvulling, de vrijetijdsbesteding van mannen (die worden in deze LINDA. überhaupt buiten schot gelaten) en vrouwen die geen enkele zorg voor welk kind dan ook hebben? Daar hadden ze bij LINDA. nou mooie inspirerende artikelen over kunnen schrijven. Want als kinderen echt van de radar zijn verdwenen, opent zich een nieuwe wereld. In geval van ongewenste kinderloosheid na heel veel pijn en verdriet.
Over die wereld, de wereld als kinderloze vrouw, als kinderloos stel of kinderloze man, dáár had LINDA. een boekje vol over kunnen schrijven.
Een gemiste kans!

                                                                     *****

Wees trots op jezelf!

Een nieuw jaar is altijd weer het moment om de balans op te maken.
Hoe was mijn afgelopen jaar en wat zal het nieuwe jaar gaan brengen?
Wat wil ik dat het gaat brengen?
Geluk natuurlijk, voorspoed en veel vrolijkheid.
Maar dat is niet alles. Geen enkel leven is alleen maar happy de peppie.
Soms zit het vreselijk tegen. Als je diepste wens niet uitkomt bijvoorbeeld.
Als je weet dat je ook dit nieuwe jaar geen kind zult krijgen.
Als je weet, dat je je ook dit nieuwe jaar staande moet houden tussen allemaal moeders,
die elkaar feilloos weten te vinden en jou soms onbewust buiten spel zetten.
Dat is niet leuk.
Verdriet overkomt je, maar hoe je ermee omgaat is een keuze.
Een heel belangrijke les die ik heb geleerd tijdens mijn zoektocht naar
verwerking van mijn verdriet. Het verdriet kun je niet ongedaan maken,
maar je hebt wel invloed op hoe je het draagt.
Een wijze les die mij heeft geholpen niet bitter te worden.
Want erger dan verdriet is bitterheid. Verzanden in een negatief gevoel,
en de rest van je leven slijten als slachtoffer van hetgeen jou overkomen is.
Als je verdriet durft toe te laten en de accepteren, als je aanvaardt dat het leven voor jou
anders loopt dan je had gehoopt, kun je verder.
Kun je voorzichtig weer positief naar je toekomst kijken.
Dat is geen gemakkelijk proces en ieder zal dat op zijn eigen manier
en in zijn eigen tempo doormaken. Wees ontzettend trots op jezelf als je
het verwerkingsproces aangaat!
Je kiest ervoor om het leven weer een kans te geven, om jezelf te helen
en daarmee jezelf ook een nieuwe kans op geluk te geven.
Daar mag je aan het begin van het nieuwe jaar best even bij stilstaan.
Je doet het goed, je bent goed genoeg en je bent het waard!

Ik wens jullie allemaal een heel goed nieuw jaar.

Liefs, Carine

*****

Een beetje extra hulp

En zo zit ik na vijf jaar toch weer bij de therapeut.
Het hoofdstuk was toch afgesloten?
Ik heb toch alles knap verwerkt, geaccepteerd, losgelaten
en meer van die tamelijk abstracte zaken?
Van die dingen die je bijna niet uit kunt leggen, maar toch moet doen
om het verdriet te boven te komen.
Ik dacht, dat ik er wel uit was.
Kon zeggen dat ik uiteindelijk best gelukkig was.
Nou is dat ook wel zo.
We, want er is ook een ongewenst kinderloze meneer in dit verhaal,
hebben het fijn samen.
En toch, in de loop der tijd, begonnen er wat scheurtjes te ontstaan.
Bij mij.
In mijn aangenomen besef, dat ik toch heel gelukkig was en dat het leven zonder kinderen
ook heus goed te doen is, ook al hadden we zo graag anders gewild.

Dat is een beetje schrikken.
Want er is al zo veel verdriet geweest.
Er zijn al zoveel tranen geplengd,
dat ik, zacht gezegd, vrij weinig zin had om weer door die ellende heen te gaan.
Waarom nou toch dat nare gevoel?

Opnieuw op de sofa leer ik dat een verdriet zo groot,
niet zomaar in een koffer achter gesloten deuren kan.
Op zolder, tussen alle herinneringen die ooit waren,
maar waar je nooit meer naar kijkt.
Dat kan met je vakantiefoto’s of je ijverig bewaarde agenda’s van de middelbare school,
maar niet met verdriet.
Iets wat zo diep ingrijp in je leven,
blijft bij je.
Dat zit in je ziel.
Dan kun je met je verstand prima beredeneren dat je keurig hebt losgelaten,
geaccepteerd en al die dingen meer,
maar diep van binnen, in je ziel, zit nog steeds de kern van je verdriet.
Is dat erg?
Nee, want het komt echt niet steeds maar naar buiten.
En nee, je hebt er niet meer elke dag last van.
Maar toch, zo nu en dan speelt het op.
En zo vroeg ik mij af waarom ik me opeens zo veel minder happy voelde.
Het gevoel alsof ik steeds maar niet voldeed.
Of het nooit goed genoeg was.
Of ik er nooit helemaal bij hoorde.

Hoewel ik begon over allerlei randzaken, kon ik niet anders
dan terug keren naar het verdriet wat ik ooit had
en de pijn die diep in mijn hart, mijn ziel zit.
Ik raak niet meer van slag bij het zien van zwangere vrouwen,
en ook baby’s kan ik met droge ogen vast houden.
Maar het gevoel te hebben gefaald als vrouw,
dat zit diep.
Heel diep zo blijkt.

En daarom gun ik mezelf opnieuw een beetje extra hulp.
Om mezelf te helen
en goed te voelen
zoals ik ben.

                                                            *****

Gelukkiger met of zonder kinderen?

Kinderloos blijf je je hele leven. En hoewel uit onderzoek blijkt, dat mensen zonder kinderen gelukkiger zijn dan met, valt het toch niet altijd mee om overeind te blijven tussen alle kinderrijke vrienden en familieleden.

Want wat als, elk familiebezoek uitdraait op een veredelde crèche met gemiddeld 2 begeleiders per kind?
Wat als elk gesprek met een groep vrouwen toch weer uitdraait op de kinderen?
En jij de enige bent die daar niet over kan mee praten?
En wat als, bijna iedereen die je ontmoet, een nieuwe collega, de vriendin van een vriendin, je nieuwe buren, na twee zinnen vraagt:”en heb jij ook kindjes?”
En je weer moet zeggen: “nee.” En ter plekke bedenkt of je het uit zal leggen of niet.
Wat als de kinderschare in je vriendgroep, familie of onder collega’s stabiel leek en er toch weer nieuwe baby’s bij komen?
Als je weer nieuwe, onverwachte zwangerschappen moet mee maken en op kraamvisite moet, terwijl je dacht dat je daar vanaf was.
En wat als je zus of vriendin op latere leeftijd toch zwanger wordt. Dankzij ivf, terwijl jij dacht dat ze überhaupt geen kinderen meer wilde?

Tja, dan voel je je beslist niet gelukkiger dan al die mensen met kinderen. Dan voel je nog altijd die lege plek, en voel je toch weer dat jij anders bent. Iets mist, niet mee kan doen met al die andere moeders. Alsof je van een andere planeet komt. Een planeet zonder poepluiers, oppas, afzwemmen, schoolkamp, kinderfeestjes en meer van die zaken die op planeet aarde de gewoonste zaak van de wereld zijn.

Gelukkig kun je wel ontsnappen naar je eigen planeet. Waar je zonder problemen en op elk gewenst moment uit eten kunt gaan, lekker kunt luieren, een boek kunt lezen, op reis kunt gaan, de kroeg in kunt duiken, festivals kunt bezoeken en je heerlijk jong en levendig kunt voelen. Omdat je geen slaap tekort komt door gebroken nachten. Omdat je niet naar huis hoeft om de oppas af te lossen. De planeet waar je minder zorgen hebt, omdat je geen doodsangsten uitstaat om je kinderen en niet iedere morgen een strijd hoeft aan te gaan met een prinses van zeven die zelf uitmaakt wat ze aan trekt, wat ze eet en hoe laat ze op wil staan.

Het heeft zo z’n voordelen, een leven zonder kinderen.
Maar het is soms best moeilijk om daar blij van te worden als je weer eens wordt ondergedompeld in het kindergedruis om je heen.
En op stap gaan is leuk, maar nog leuker met elkaar, zonder dat jij de enige bent of jullie de enigen zijn, zonder kinderen.

Een leven zonder kinderen is geen ongelukkig leven.
Het kan, als je je er voor open stelt, heel aangenaam zijn.
Maar toch, ik ben benieuwd waar de uitkomsten op het onderzoek zijn gebaseerd.

Veertig

Net als alles volledig onder controle lijkt, ben ik opeens zo labiel als wat.
Om het minste of geringste uit mijn evenwicht.
Als het om kinderen gaat.

Waarom, vraag ik me af? Wat is er aan de hand? Vanwaar opeens al die tranen?
Het heeft echt even geduurd voor ik er achter was.
Het antwoord is even logisch als onverwacht: Ik wordt veertig.
En nee, de tranen vloeien niet omdat ik bang ben om ouder te worden.
Veertig is een soort magische grens.
Als je dan nog niet zwanger bent, zal het er wel nooit meer van komen.
Alsof er nog een kans bestond.
Maar toch, als de leeftijd de theoretische kans om toch nog zwanger te raken
met een klap wegvaagt,
is dat toch even slikken.

Mijn veertigste verjaardag wordt een groot feest.
Maar ook weer een afscheid.
Nog een keer ga ik er door heen.
Door de gevoelens en emoties.
Het is echt zo, het is definitief,
ik word te oud, het is over.

Een feest met een lach en een traan.
Het leven begint bij veertig
zeggen ze.
Voor mij begint er weer een nieuw hoofdstuk in ons kinderloze leven.
Gelukkig staat er ook een hoop goeds op stapel.
Ik heb alleen even de tijd nodig
om dat weer helemaal leuk te vinden.

*****

Moederdag II

Elk jaar kan ik er wel weer een column over schrijven: Moederdag. Ondanks het feit dat de pijn van ongewenste kinderloosheid slijt, blijft Moederdag een beetje venijnig. Het blijft een beetje steken als ik een vriendin vraag of ze verwend is vandaag en we allebei stilzwijgend opmerken dat zij dat niet aan mij vraagt. Het blijft een dag dat Facebook een scherp randje heeft, want: helemaal vol met fan-tas-tische Moederdagcadeaus, ontbijten en knutselwerkjes. Het blijft toch prikken als alle commercie gericht is op moeders. Je kunt er niet omheen, het is niet anders.

Nee, overstuur raak ik er niet meer van. Maar ik kan wel zeggen dat het nooit mijn favoriete dag zal worden. Ik merk dat ik stiekem toch best een beetje emotioneel ben op de grote M-dag. Ook al weet ik al jaren dat onze situatie definitief is en ook al is het grote verdriet best verwerkt.

Of dat erg is? Dat denk ik niet. Er zullen altijd momenten zijn die het kerfje in je hart beroeren. Om welk verdriet het ook gaat. Ook al lijkt het water ondertussen rimpelloos, de steen ligt nog steeds op de bodem. Soms komt er een zuchtje wind en ontstaat er beroering op het water. De steen schommelt een beetje mee. Om vervolgens weer stil te blijven liggen op de vaste plek onder het oppervlak. Het water wordt weer rustig en trekt weer glad. Het is weer voorbij, voorlopig ga ik weer met frisse moed vooruit.

*****

For ever young

Met een zestal dametjes in de dop, tuigen mijn zus en ik naar een gezellige theewinkel waar de meisjes zelf bonbons gaan maken ter ere van de verjaardag van mijn nichtje. Elk jaar ga ik mee met het verjaardagsfeestje van neef en nicht. Omdat het gezellig is, maar ook omdat de kinderschare die uitgelaten op bezoek komt een hele beproeving is in je eentje. Deze verjaarsactivieit blijkt een gouden greep. Terwijl het clubje kwetterende vriendinnetjes onder leiding van een bevlogen juf du chocolat, aan de slag gaat, mogen wij de tijd doden op een terras in het eerste voorjaarszonnetje. Prima geregeld.

Aan het eind van de middag komen we terug om de verjaardagsgasten weer op te halen.Terwijl de zes meiden met hun doosje zelfgemaakte bonons richting de uitgang lopen, raken we nog even in gesprek met de eigenaresse van de winkel. Zoals wel vaker gebeurt als ik met mijn zus op stap ben, vraagt de dame in kwestie wie van ons twee de oudste is. In de meeste gevallen is men vervolgens verbaasd dat het leeftijdsverschil tussen ons zes jaar bedraagt. Iets wat ik als een compliment opvat omdat ik degene ben die zes jaar ouder is. So far so good, het zelfde riedeltje, dezelfde vebazing, dezelfde grappen. Maar mevrouw Bonbon heeft een even opmerkelijke als onverwachte verklaring voor het feit ik jonger lijk dan ik ben. “Dat komt omdat jij geen kinderen hebt.”
Ze zegt het met volle overtuiging. Het is niet grappig bedoeld, ze meent het.
“Kinderen maken je ouder. Dit hier”,  ze wijst naar de kringen onder haar ogen, “heb ik over gehouden aan mijn zoon. Al die slapeloze nachten, het laat zijn sporen wel na.”
Ik kijk haar een beetje verbluft aan, deze heb ik nog nooit gehoord. Ik lijk jonger omdat ik geen kinderen heb. Dat is fijn zeg. Dan heeft het in elk geval nog een voordeel. Ik heb haar niet vertelt dat ik met liefde wat ouder had geleken omdat twee koters de jeugdigheid van mijn gezicht hadden gewist.
Het zijn van die momenten dat je even uit het veld geslagen bent. Ik ben er niet verdrietig om, maar ik bedenk wel dat ik deze opmerking een aantal jaren geleden beslist niet met droge ogen had kunnen pareren. Nu ben ik meer een beetje perpelx over de bizarre wending die het gesprek ineens heeft genomen. En toch ook een beetje verbaasd, dat iemand zomaar zulke opmerkingen maakt. Ze bedoelt er niets mee, en zeker niets kwaads, maar toch, het wordt je wel even gezegd. Hopla, out of the blue. Tja, dat blijft, daar doe je niks aan.
Bij de deur van de winkel wordt het inmiddels onrustig. De meiden zijn klaar voor de terugreis en de smakelijke bonbons moeten nodig soldaat gemaakt worden. We nemen afscheid van tante Thee en brengen de jonge dames weer keurig thuis. Eenmaal zelf thuis gekomen, gooi ik mijn dure anti-aging creme in de prullenbak. Niet meer nodig. Ik blijf vanzelf jong, dat is het voordeel als je geen kinderen hebt.

*****

Zus zwanger

Uit: Beschuit zonder muisjes

” Welke zwartgallige God had dit bedacht? Mijn lieve zus, die ik per direct niet meer zo lief vond, was zwanger. Na twee maanden. Ik was veertien maanden onderweg en er was geen spoor van nieuw leven te ontdekken in mijn buik. Nu zou ik negen maanden tegen een zwangere zus aan mogen kijken. En die zus zou bevallen en daar zou een heel schattig neefje of nichtje uit komen en die mocht ik dan vast houden. Was ik nog niet genoeg op de proef gesteld? Had ik me niet sterk genoeg getoond door veertien maanden nauwelijks te klagen, mijn rug te rechten en door te gaan met mijn leven? Ik voelde me alsof ik tien ronden had gebokst en nu in de laatste ronde knock-out werd geslagen. Een klap uit een onverwachte hoek, een klap die ik niet had zien aankomen, een klap die me totaal vloerde. Ik voelde me letterlijk verslagen.”

Uit mijn huidige leven:

Mijn andere zus is zwanger. Tijdens een verjaardagbezoek werden we opnieuw geconfronteerd met een beginnend buikje, toekomstig opa -en- oma- geluk en zelf gemaakte kleedjes voor in de box. Ik ging niet knock-out, dronk een wijntje en lachte vrolijk mee.  ‘Wat fijn dat ik mijn verdriet verwerkt heb’, dacht ik. Bij de aankondiging van dit prille geluk, liet ik geen traan. Ik was oprecht blij voor mijn zus en haar vriend, wenste ze alle goeds en ging door met mijn leven. ‘ Wat knap dat ik er nu zo goed mee om kan gaan’, dacht ik.

Na de verjaardag was het stil in de auto. ‘ Hoe gaat het?’, vroeg mijn vriend. ‘ Goed’, antwoordde ik.   En toen zomaar opeens kwamen de tranen. Volgens mij had ik helemaal geen verdriet, volgens mij kon ik een zwangere zus nu heel goed handelen, volgens mij had ik alles verwerkt, toch?

Blijkbaar zit de wond dieper dan het ratio kan vemoeden. En mijn zus is toch wel heel dichtbij. Weer maken we mee hoe blij mijn ouders zijn en weer voelen we de pijn dat wij dat nooit kunnen geven. Opnieuw een klein wonder in onze familie en opnieuw staan we aan de zijlijn. Het raakt me meer dan ik had verwacht. Toch is het anders dan vijf jaar geleden. Toen was ik woest, wanhopig en letterlijk verslagen. Nu voel ik een zacht verdriet, een stille pijn om wat niet is en nooit zal komen. Ik voel me niet verslagen, ik ben niet boos. Het hele proces dat ik heb doorgemaakt is wel degelijk ergens goed voor geweest. Een verwerkt verdriet is niet weg, maar heeft een plek. Op die plek kan het nog best eens roerig zijn, maar de scherpe kantjes zijn eraf. Er treedt geen verbittering op.  Ik ben even uit mijn evenwicht gehaald. Met een beetje geluk sta ik gauw weer in het lood.

*****

Zielig

Na de presentatie van mijn boek en de vele lieve en goede reacties dacht ik dat ik er helemaal was. Het boek staat voor de afronding van mijn verwerkingsproces. Ik ben er doorheen, de pijn is weg, het leven staat weer aan mijn kant. Daarbij zijn we recent verhuisd dus alles werkt mee om een frisse nieuwe start te maken. Maar ineens was het er weer. Door een opeenstapeling van gebeurtenissen voelde ik me enorm zielig. Opeens was daar toch een vlijmscherp puntje van een giftige pijl die mijn hart even toucheerde.

Al een paar weken speel ik tenniscompetitie op zaterdag. Lekker sporten met een zestal gezellige vrouwen, vergezeld van weken lang mooi weer. Een fijne uitlaatklep aan het eind van de week.  Soms ook een bron van frustratie, als het allemaal niet zo gaat als de bedoeling was. Wanneer ik mijn meerdere moet erkennen in mijn tegenstandster moet ik  wel even op mijn tanden bijten. Maar goed, dat hoort erbij. Bij sporten kun je winnen en verliezen. Het lijkt zowaar het echte leven wel. De sportieve verliezen kan ik best dragen, maar afgelopen weekend werd ik onverwacht geraakt door het verlies dat ik verwerkt dacht te hebben. Na een stevig uur ploeteren op de baan waarbij ik het onderspit moest delven, schoof ik bij een volgende baan aan om mijn teamgenote aan te moedigen. Ik verbeet ondertussen mijn verlies en hoopte dat het haar wel zou lukken om te winnen.

Ik was niet de enige fan aan de zijlijn. Manlief was met de kinderen komen opdraven om mama naar de overwinning te juichen. Nu zijn er elke week kinderen van teamgenotes op en om de baan en tot op heden had me dat niet in het bijzonder geraakt. Tot ik het kleine meisje naast mij hoorde roepen: Hup mama, jij bent de beste! Het schoot recht in mijn zere plek. Misschien was het de combinatie van een vermoeide geest, de frustratie van mijn ondergang op de baan daarnet en de wens dat iemand mij had aangemoedigd, ik weet het niet precies.

Zonder dat ik het wilde drong de gedachte mijn brein binnen dat niemand ooit ‘hup mama, jij bent de beste’ tegen mij zou roepen. De overtuiging van het meisje ontroerde me. Het maakte haar niet uit of mama zou winnen of verliezen, voor haar was ze evengoed de beste. Die onvoorwaardelijke steun, de onbevangen goedkeuring, het liet mijn geheelde hart toch een beetje barsten. Ik voelde me voor het eerst sinds lange tijd heel zielig.

Dit voorval bewijst wat ik van vele lotgenoten hoor. De pijn en het verdriet slijten maar de kras op je ziel verdwijnt nooit. Dat blijkt. Gelukkig voel ik me ondertussen weer helemaal lekker en blijft dit voorval niet dagen lang in mijn hoofd zitten. Wel ben ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Het verlies is verwerkt en ik ben inderdaad klaar voor een nieuwe stap in mijn leven, maar zoals de steen op de bodem van het meer kan ook bij mij de pijnplek soms even gaan schuiven. Dan ontstaan er rimpels op het oppervlak. Gelukkig strijken die rimpels vanzelf weer glad en is de beroering over. Volgende week ga ik opnieuw de strijd aan. Mama zal ik niet worden, maar een wedstrijdje winnen, behoort wel tot de mogelijkheden.

*****

Moederdag I

Gister was het Vaderdag. Het feit dat ik geen moeder wordt, betekent dat mijn vriend ook geen vader wordt. Toch is Vaderdag minder beladen dan Moederdag. Misschien komt het door de aandacht in de media en de consumentenindustrie. Moederdag krijgt veel meer aandacht dan Vaderdag. Misschien komt het omdat mijn moeder meer hecht aan Moederdag dan mijn vader aan Vaderdag. Vaderdag zouden we bijna vergeten, Moederdag vergeten we nooit.

Toen het Moederdag werd vroeg ik me in het bijzijn van vier vriendinnen met en eentje zonder kinderen af, hoe dat moest met ons. Wij kinderloze vrouwen hadden niks met Moederdag en we zouden ook nooit cadeautjes krijgen, ontbijt op bed of een verwendag in de sauna. Dat konden we natuurlijk best zelf regelen, maar er was voor ons geen speciale dag. “Je verjaardag”, zei de ene vriendin. “Juffendag of Secretaressedag”, zei de ander.

“Dat is niet hetzelfde”, zei ik. ” jullie hebben ook een verjaardag of een ik-ben-zo-blij-met-mijn-medewerkers-dag op het werk. Waarom kunnen niet alle vrouwen deelnemen aan Moederdag?” Er kwam geen antwoord.
De volgende dag belde een van de vriendinnen me op. “Ik heb er nog eens over nagedacht”, zei ze. “En ik heb het aan mijn zoontje gevraagd. Hij kwam met een hele goede oplossing. Dan noemen we het toch meisjesdag, zei hij.”
Ik vond het ontroerend goed gevonden. Gister was het dus jongetjesdag, voor alles vaders en grote jongens die dat nooit willen of kunnen worden. Ik vind het veel eerlijker. Grote jongens en meisjes die geen kinderen hebben, willen namelijk ook wel eens een extra dagje verwend worden! En eerlijk gezegd: meisjesdag klinkt minder pijnlijk dan Moederdag.

*****

Baby’s op Facebook

‘It´s a BOY!’  De mededeling staat met grote letters op de startpagina van mijn Facebook. Via de sociale media heb ik al heel wat echofoto’s , pasgeboren baby’s en complete zwangerschappen voorbij zien komen. Ongewild heb ik zwangerschappen van verre of zelfs bijna onbekende ‘vrienden’ meegemaakt.

Mijn real-life- vriendinnen zijn gelukkig allemaal uitegbaard. Er staan me geen onangename verrassingen meer te wachten. De gezinnen zijn compleet en de vriendschappen zijn ongeschonden uit de strijd gekomen. Mijn virtuele ‘vrienden’ zwangeren echter nog vrolijk door. Twee maanden geleden veranderde een Facebookvriend zijn profielfoto in die van zijn pasgeboren zoon en ook nu word ik weer ongewenst deelgenoot gemaakt van alle bezoekjes aan de verloskundige, de echo’s en de blijde verwachting van een volgende Facebookvriendin.

Er is een makkelijke manier om onder deze ongevraagde stroom van Zwitsalgeluk uit te komen. ‘Ontvrienden’ is in een tel gebeurd. Voorheen deed ik dat. Vrienden die hun profielfoto inruilden voor die van hun pasgeboren kind, verwijderde ik direct. Enerzijds wilde ik niet met de pasgeboren vruegde geconfronteerd worden, anderzijds voelde ik me niet geroepen om met baby’s te Facebooken en verwijderde ik dientengevolge de babyprofielfoto’s. Vrienden die met hun overvloedige roze wolk mijn Facebook overspoelden, liet ik met één druk op de knop van mijn site verdwijnen. Ik heb heel wat virtuele vrienden ingeleverd vanwege mijn verdriet en gevoel van onmacht en jaloezie.

Hoewel de sociale media bestaan uit virtuele vriendschappen en vaak exhibitionistische kijkjes in levens van mensen, hebben ze wel degelijk overeenkomsten met het ‘echte’ leven. Om me heen zullen altijd vrouwen zwanger worden. Tot aan mijn dood zal ik geconfronteerd worden met nieuw leven dat wel bij anderen maar nooit bij mijzelf geboren zal worden. Ik kan deze natuurlijke gang van zaken niet uit mijn leven weren. Het is aan mij hoe ik met mijn omgeving en alle zwangerschappen die daarin voorkomen, omga. Ik heb altijd een keuze. Kan ik dit aan of ‘delete’ ik  de situatie?

Ik heb de aanstaande moeder van de BOY niet verwijderd. Ik heb er zelfs geen nacht wakker van gelegen. Misschien dat het me daarom zo opviel en aan het denken zette. Ik kan het bericht lezen en naast me neer leggen. Er acht op slaan en het vervolgens laten voor wat het is. Ik ben met mijn eigen toekomst bezig en heb mooie plannen. Plannen waar een kind niet (meer) inpast. Door die plannen zie ik de ruimte in mijn eigen leven, heb ik mijn zingeving terug en raak ik steeds minder gevoelig voor aanstaande moeders. Zij krijgen een kind, ik een nieuw leven een nieuw leven van mezelf.

Het voelt vrij. Vrij van druk, van jaloezie en vrij van verdriet. In mijn agenda van Happinez staat:  Vrijheid is wat je doet met wat jou is aangedaan. (Sartre)
Dat is niet makkelijk maar wel waar.

*****

De enige?

In een wijk, een maatschappij, een wereld vol kinderen bekruipt me wel eens het gevoel dat we de enigen zijn voor wie het lot iets anders in petto had. Natuurlijk lees ik over ongewenste kinderloosheid en vind ik herkenning bij reacties van lezers op deze blog. Maar in mijn directe omgeving is er toevallig he-le-maal niemand bij wie het niet lukt. We hebben één stel vrienden dat al anderhalf jaar ernstige pogingen onderneemt om zwanger te raken. Anderhalf jaar is lang, ik eh… spreek uit ervaring zullen we maar zeggen. Een eerste afspraak in het ziekenhuis stond gepland. “Wat rot voor ze”, zei ik. “Ik hoop voor hen dat ze niet hetzelfde te wachten staat als wij”, zei ik.

Maar ergens achterin mijn hersenpan, in de diepe krochten waar mijn gemene gedachten liggen opgeslagen, in de donkere hoekjes van mijn brein waar ik mijn scheldwoorden en egocentrische ideeën bewaar, doken hele andere woorden op. “Eindelijk iemand bij wie het ook niet lukt. En ik ken ze nog ook!” Dat ontsproot uit het zwarte deel van mijn gedachtengoed. “Misschien lukt het wel nooit, dan blijven ze aan onze kant staan. Dan lopen ze niet over naar het deel van de bevolking waar wij niet bij horen”, dacht ik gemeen.

Is dat gemeen? Is het niet logisch dat ik, dat wij, steun zoeken bij gelijkgestemden en dat iedereen die overloopt toch minder gelijkgestemd is? Gun ik hen geen kind? Natuurlijk wel, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn eigen emoties daaromtrent moet uitschakelen. Vreugde en verdriet kunnen naast elkaar bestaan. Blij zijn voor de één verdriet hebben voor jezelf kan tegelijk plaatsvinden. Blij zijn zonder je eigen verdriet te erkennen, is gemeen. Naar jezelf toe maar ook naar de ander. Niemand heeft er wat aan als je niet oprecht bent, als het opgekropte verdriet zorgt voor een verminderd contact of stille verwijten.

Ik mag gaan testen of bovenstaand idee ook werkelijk werkt. Gister kregen we een telefoontje. De boodschap laat zich in het licht van dit verhaal niet moeilijk raden. Het ziekenhuis is afgebeld, ze is zwanger. Ben ik blij? Voor hun wel. Voor mij geeft het eens te meer aan dat het bij ons niet is gelukt en dat doet nog steeds pijn. Het geeft nog een keer het gevoel dat we echt de enige zijn wie een kindje niet gegund is.

Gelukkig kan ik me sterken in het idee dat dat laatste niet waar is. We zijn niet de enige. Het feit dat deze blog tussen zo’n 1500 keer per maand gelezen wordt, is een grote steun. Daarom wil ik het hier ook een keer noemen, niemand is de enige. Misschien wel in je directe omgeving maar niet in een groter geheel. Uiteindelijk maken we allemaal deel uit van een groter geheel. Er zijn mensen die precies weten wat je door maakt en misschien wat je nog door zult maken, dat sterkt, dat geeft energie. Ook al ken je deze mensen niet persoonlijk, ze zijn er wel.

Daarom een dikke knuffel en een steuntje in de rug voor iedereen die dat nodig heeft. Je bent niet de enige…

*****

En, heb jij ook kinderen?

De Spaanse kust glijdt zonnig aan me voorbij. Ik probeer de kustlijn nauwlettend in de gaten te houden. Met mijn ogen strak gericht op het strand en de hotels daarachter probeer ik mijn zeeziekte de baas te blijven. Het leek zo geweldig, met negentig man op een catamaran langs de kust zeilen. Het weer is prachtig, de lucht is blauw er staat een redelijke wind en we worden rijkelijk voorzien van heerlijke tapas. Helaas kan ik ze niet eten, van het idee alleen al, komt ter plekke mijn maaginhoud eruit. Nooit gedacht dat ik zeeziek zou worden. Ik ben het helaas wel. Een onverwachte gebeurtenis als deze kun je maar het beste uitzitten, er is weinig tegen te doen. Ik blijf naar de kust turen en hoop dat de helse vaartocht snel voorbij zal zijn.

We zijn met negentig man (en vrouw) van het werk van mijn vriend in Spanje. Onder het mom van een congres vermaken we ons onder de Spaanse zon. Een heerlijke luxe, begin oktober! Een paar dagen genieten maar ook een paar dagen met onverwachte gebeurtenissen. In een onbekend gezelschap als dit kan er vanalles gebeuren. Behalve dat ik erachter kom dat ik zeeziek word op een catamaran, word ik ook voor het eerst sinds tijden weer geconfronteerd met de vraag: ‘En… hebben jullie kinderen?’  Nu onze directe, indirecte en lange afstandsomgeving op de hoogte is van onze kinderloosheid, heb ik die vraag niet meer gekregen. In dit nieuwe gezelschap is het me zeker tien keer gevraagd. Ik sta er toch weer van verbaasd dat deze vraag zo makkelijk gesteld wordt. Het blijkt eens te meer dat men er over het algemeen niet vanuit gaat dat je geen kinderen hebt. En als dat zo is, dan in elk geval niet ongewenst. Ook dat verbaast mij toch wel. Op mijn antwoord dat we geen kinderen hebben, gaat werkelijk waar, iedere vragensteller er vanuit dat we die dus niet willen. “Groot gelijk, het is ook een hele drukte een stel kinderen” , “Te druk met jullie eigen leven? Snap ik wel hoor.” “Jullie hebben geen zin in kinderen?”

Hoewel ik misselijk word van de zee, word ik dat niet van de vraag of we (ook) kinderen hebben. Waar ik wel een beetje naar van word, is de nergens op gebaseerde aanname dat onze kinderloosheid een vrijwillige keuze is. Ik sta er  versteld van dat ongewenste kinderloosheid kennelijk zo onbekend is. Reden temeer om er bekendheid aan te blijven geven.

Na een paar keer meewarrig te hebben geglimlachd, besluit ik op de vrij directe vragen en even directe aannames net zo direct te antwoorden. Het is wat het is, we hebben geen kinderen maar hadden ze dolgraag gewild. Nee, we zijn niet te druk met ons eigen leven en ja we hadden er wel zin in gehad.

Aan de andere kant blijft het even stil. Of we niet willen adopteren dan…

Ik voel geen verdriet, gelukkig raak ik niet van slag door de pijn die deze opmerkingen kunnen doen. (en die me dat in het verleden dubbel en dwars gedaan hebben) Ik voel wel onbegrip en sta met stijgende verbazing en met open mond mijn gesprekspartners aan te kijken. Ongewenste kinderloosheid is nog een taboe, onbekend en moeilijk om mee om te gaan.

Gelukkig heeft deze ontdekking me er niet van weerhouden te genieten van de lekkere tapas, de mooie stad en de warmte van de zon. Ik ben wel weer wijzer geworden. Het is enorm belangrijk voor ons, ongewenst kinderloze vrouwen (en mannen) om te leren omgaan met reactie vanuit de (kinderrijke) omgeving. Reacties en vragen als deze gaan waarschijnlijk nooit helemaal weg. De vraag is wat jij er zelf mee doet. Ongewenste kinderloosheid is niks om je voor te schamen, maar het is wel een groot verdriet. Dat  beseft de argeloze vragensteller vaak helemaal niet. Wat doe je er mee? Hoe ga je er mee om? Ervaringen zijn welkom, daar kun je andere lezers mee helpen!
(kijk voor reacties op ‘ niet de enige’ )

*****

Spitter, spetter, spater

Vorige zomer belde ik op een snikhete dag wanhopig mijn zus. Zodra ze had opgenomen, hield ik de telefoon een poosje in de lucht. “Waar ben jij?” vroeg ze verbaasd. “Ben je naar het zwembad gegaan, dat is niks voor jou.” Door de telefoon hoorde ze het geluid van spetterende en gillende kinderen, het bekende zwembadgeluid. Ik zat echter in mijn achtertuin…

Iedere zomer is voor ons een nieuwe uitputtingsslag. Of een uitdaging, als je het positief wilt zien. Hoe lang houden we het dit jaar vol om niet gillend gek naar binnen te verkassen en ramen en deuren te sluiten? De nieuwbouwwoning die wij ooit kochten met het oog op de schare kinderen die er zou komen, staat midden in een, zoals dat genoemd wordt, kinderrijke buurt. Daar is geen woord van gelogen. Wij zijn de enigen in onze rij, zowel voor als achter, die geen kinderen hebben. Wij wonen elke zomer in een kinderspeelparadijs. Alle achtertuinhekjes gaan open en het lieve kroost kan de hele dag bij elkaar in en uit lopen. Trampolines worden van stal gehaald en zwembaden worden aangerukt. Loopauto’s komen van zolder en de zandbak wordt met vers zand gevuld. Probeer maar eens een boekje te lezen, lekker onder de parasol in je net bijgewerkte achtertuin, als naast je een ruzie in het badje wordt uitgevochten en achter je de buurtkampioenschappen trampolinespringen worden gehouden.

In het begin waren al die kinderen om ons heen vooral erg pijnlijk. Een veel hardere confrontatie met alles wat wij missen zou ik niet kunnen bedenken. Nu is de overvloed aan kinderspul vooral zenuwslopend en een aanslag op mijn pogingen rustig en kalm te blijven. Dat laatste lukt soms wel en soms niet. Er is zo weinig aan te doen, we kunnen moeilijk als buurman en buurvrouw Bulstronk alle kinderen verbieden buiten te spelen in de zomer. Het beste dat we kunnen doen is op warme vrije dagen zelf een plan buitenshuis trekken.

Toch vraag ik me af of ik dat kabaal zonder moeite geaccepteerd of misschien niet eens opgemerkt zou hebben als we zelf kinderen hadden gehad. Waarschijnlijk was ons kroost dan net zo goed onderdeel van de zomerkakofonie in de tuin. Ik zal het nooit weten.Geluidsoverlast is minder erg wanneer je er zelf deel vanuit maakt. Deze zomer waren we op reis toen de zomer in Nederland op zijn hoogtepunt was. Het wisselvallige weer dat daarop volgde werd misschien alleen door mij met open armen ontvangen. De spitter, spetter, spater van de zwembadjes werd vaak vervangen door spitter, spetter, spater uit de lucht. dat levert aanzienlijk minder geluidsoverlast op.

Ondertussen staat ons huis te koop. Een gezin met kinderen is welkom, dan zoeken wij een huisje in het bos.

*****

14 reacties op Blog

  1. Pingback: Nieuwe blog op: Dagelijks leven met beschuit zonder muisjes | Beschuit zonder muisjes

  2. vaso zegt:

    Jullie hebben elkaar. Prijs jezelf daar gelukkig mee, want er zijn genoeg mensen op deze wereld voor wie zelfs een partner niet is weggelegd en als je dan ook nog enig kind bent…..Geloof me, dat wil je niet…Natuurlijk wil ik niet beweren dat het niet erg is dat moeder natuur niet meewerkt, maar ik wil wel dat jullie beseffen hoe gelukkig jullie moeten zijn met elkaar en met jullie familie. Kijk in de eerste plaats naar de dingen die je wel hebt, want we kunnen niet overal aan deelnemen. Je moet het leven zien als een groot buffet met allemaal bordjes, Je loopt erlangs, maar ook al pak je van alles wat, je kan toch niet van alles proeven. Mij heeft het ontzettend veel pijn en verdriet gedaan, zo erg dat ik in een diepe shit ben geraakt, ben zelfs mijn baan erdoor verloren. Maar ik heb zelf de moed gevonden en mezelf overeind getrokken. Ik heb tegen mezelf gezegd, het is niet voor jou weggelegd dus get over it. Bovendien is het leven veel en veel te kort om jezelf met dingen bezig te houden die toch niet voor je zijn weggelegd. Misschien dat adoptie wel een optie voor jullie is….Een kind is immers een kind en ieder kind verdient twee liefdevolle ouders die voor hem of haar zorgen en altijd klaarstaan. ook het ouderschap is een vak apart en helaas zijn echt niet alle mensen die kinderen krijgen ervoor geschikt. Zo oneerlijk zit de natuur in elkaar…Met mijn 29 lentes op deze aarde, heb ik meer ervaring dan een gemiddelde 50 plusser.
    Ik wens jullie veel succes in het leven toe en ook veel geluk.

  3. Pingback: Nieuwe blog | Beschuit zonder muisjes

  4. Pingback: Wees trots op jezelf | Beschuit zonder muisjes

  5. Pingback: Hoe kinderloos is LINDA.? | Beschuit zonder muisjes

  6. Pingback: BOOS | Beschuit zonder muisjes

  7. Petronella zegt:

    Dat artikel over LINDA, spot on. Blijkbaar is een leven zonder kinderen nog steeds een taboe. Het is gek maar daar bewust voor kiezen omdat je het nu eenmaal zo voelt, is bij tijd en wijle ook heel verdrietig en eenzaam. Laat staan als je wel wilt, maar het gaat niet. Het wordt tijd voor een ruimere en liefdevollere kijk op vruchtbaarheid.

    • Carine zegt:

      Hi Petronella,

      Dankjewel voor je reactie en je hebt helemaal gelijk. Ook als je er bewust voor kiest om geen kinderen te krijgen, heb je te maken met een maatschappij waarin het gezin nog altijd centraal staat en dat kan best eenzaam voelen op z’n tijd. En het is inderdaad jammer dat Linda de ruimere en meer liefdevolle kijk op onvruchtbaarheid of kinderloosheid niet te pakken heeft gekregen in dit nummer.

  8. Pingback: Meisjesdag | Beschuit zonder muisjes

  9. Pingback: Mini-Me | Beschuit zonder muisjes

  10. Pingback: Friends forever? | Beschuit zonder muisjes

  11. Pingback: Als ik geen moeder wordt… | Beschuit zonder muisjes

  12. Pingback: Als ik geen moeder word… deel II | Beschuit zonder muisjes

  13. Pingback: Opgeven of accepteren? | Beschuit zonder muisjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s