Tips

ongewenste kinderloosheidHet lezen van ervaringsverhalen en reacties van anderen is heel fijn. Zo heb ik het althans zelf ervaren. Her- en erkenning maakt dat je je minder alleen voelt in je verdriet en geeft je, in sommige gevallen, ook de aangename bevestiging dat je niet gek bent.

Herkenning en erkenning helpen bij de eerste fase van de verdriet. Het kan helpen de boosheid te temperen maar bovenal helpt het in het erkennen van je verdriet. Het is er. Je kunt er niet omheen. Je moet er doorheen. Maar hoe?

Ik heb veel vragen gekregen naar aanleiding van mijn boek en blogs over het verwerkingsproces. Die gingen vooral over; hoe kom ik hier doorheen.
Daarom deel ik hier tips die je een zetje kunnen geven, een handvat of een duwtje in de goede richting. Want als je wilt, kun je er doorheen.
Ik gun het iedereen, dat je ondanks dat je diepste wens niet in vervulling is gegaan, echt kunt genieten van het leven.

_____________________________________________________________

Waarden

“Je ontleent je identiteit en de betekenis in je leven,
niet aan wie je niet bent,
maar aan wie je wel bent!”

En wie je wel bent, wat je belangrijk vindt, kun je beter in kaart brengen als je weet welke waarden voor jouw betekenisvol zijn. In plaats van te focussen op het gemis, kun je je focus verleggen naar wat jij nodig hebt om je goed te voelen en om je leven inhoud en betekenis te geven op alle fronten. Dat maakt het gemis niet zomaar ineens minder, dat maakt het verdriet niet minder groot, het maakt dat je verder kunt. Je met nieuwe ogen naar je leven zonder kinderen kunt kijken. Je opnieuw vertrouwen krijgt. In het leven. In jezelf.

Hier staat slechts een selectie van waarden, er zijn er nog veel meer en misschien heb je zelf unieke waarden bedacht die hier niet tussen staan. Deze selectie is bedoeld als inspiratie en een uitnodiging om verder te onderzoeken.

Lijkt alles op jou van toepassing? Kies dan eerst alle waarden die je passend vindt en kies uit die lijst de tien waarden die je het belangrijkst vindt. Kies uit de tien overgebleven waarden, zes waarden die voor jou overal in meer, of  mindere mate van toepassing zouden moeten zijn. Nogmaals, dit is een ‘vingeroefening’ er zijn veel meer waarden dan hier staan opgenomen.

beschuit zonder muisjes- waarden

___________________________________________________________

Haar leven draait helemaal om de kinderen en het jouwe helemaal niet.

Kun je dan samen verder?

Daar is geen eenduidig antwoord op. Het is makkelijk te zeggen: doe wat voor jou goed voelt. Maar wat voelt goed? De vriendschap of het contact is lastig of zelfs pijnlijk geworden, en de vriendschap verbreken voelt ook niet goed.

Hier staan een paar ervaringen van anderen, te beginnen met eentje van mijzelf.
Misschien ben jij er nog weer anders mee omgegaan of helpen deze ervaringen je om om te gaan met de situatie waar je zelf in zit.

  1. De zus

Ik weet nog goed dat een van mijn zussen (ik heb er twee, allebei moeder) bij mij thuis zat, zwanger en wel, wij midden in een verbouwing, en plomp verloren vroeg of we alsjeblieft wel een leuke tante en oom voor haar kind(eren) wilden zijn. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik, of beter gezegd we, zaten nog midden in ons verdriet en moesten dat aan de kant zetten om voor háár kinderen leuk te doen straks. En wat als we dat (nog) niet konden opbrengen?
Een leuke oom en tante zijn we nooit geworden. Het lukte gewoon niet. Mijn zus ging zo op in haar ‘kindjes’ (vreselijk woord), zette een eigen bedrijf op ‘Embrace motherhood’ en plaatste alleen nog maar berichten over moederschap en hoe heerlijk dat was. Ik kon dat niet verdragen, het was teveel. Stiekem vond ik dat ze als zus volledig voorbij ging aan mijn verdriet en dat ik daarom ook het recht had om haar te blokkeren. Niet helemaal eerlijk gedacht, maar de vraag was: wat nu? Het was en is wel mijn zus en het contact verbreken was geen optie.

Het contact is nooit meer helemaal goed geworden, maar ik heb daar volledig vrede mee. Zij leeft haar leven met haar kindjes (nog steeds ‘kindjes’) en ik het mijne zonder. We zien elkaar op verjaardagen en ik ga ook naar de verjaardagen van haar ‘kindjes.’ Er is geen spanning tussen ons. Maar ik heb ervoor gekozen om het contact niet meer verder te laten gaan dan dat. Het voelt voor mij beter en ik denk voor haar ook. Wel of geen kinderen levert op deze manier geen spanning op, en de momenten dat we elkaar zien, kan ik de kinderen er ook prima bij hebben. Geen diep contact, maar wel elke Kerst gewoon vreedzaam met elkaar aan tafel 😉

Oom en tante zijn we wel helemaal voor de kinderen van mijn andere zus. Dat is anders gelopen, zij gaat er anders mee om en wij hebben veel meer ruimte gekregen om ook ons verdriet te tonen. Waardoor we geen leuke oom en tante hoefde te spelen, maar het mochten en konden zijn op momenten dat het ook voor ons goed voelde. Tegenwoordig is het iets vanzelfsprekends geworden.

Onderstaande ervaringen komen uit de praktijk, ik mag ze met toestemming van de betrokkenen met jullie delen:

      2. De Beste vriendin

Myrthe:

“Ik vind het heel erg, ze is mijn beste vriendin, maar ik kan niet tegen het gelukkige gezinsleven wat ze heeft. Alles draait om haar kinderen en ik kan er niet meer tegen.
Het erge is dat ik boos ben op haar geluk en eigenlijk heeft ze dat niet verdiend.
Ik ben laatst heel boos op haar geworden, dat vond ze echt erg, maar ze begreep het ook.
Het lijkt er zelfs op dat het ergens ook heeft geholpen omdat ze nu inziet hoeveel verdriet het mij doet. Binnenkort gaan we voor het eerst sinds tijden weer eens een dagje samen weg. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat. Ik hoop dat we het weer gezellig hebben, zoals het altijd was.”

Eline:

“Ze kon nooit meer afspreken. Altijd was er wel een reden die op een of andere manier met haar kinderen te maken had. Ik geloof niet eens dat ze het zelf door had, maar ze zette mij totaal buiten spel. Ondertussen ging ze wel koffie drinken bij andere moeders. Ik heb er nachten van wakker gelegen, geprobeerd met haar te praten, maar ze snapte er niets van. Uiteindelijk heb ik voor mezelf gekozen en het contact verbroken. Dat deed pijn, maar zo kon ik wel verder met mijn leven.”

Miriam:

“Ik heb mijn beste vriendin een brief gestuurd. Alles heb ik open en eerlijk verteld. Hoe ik me er maar een beetje bij vond hangen als ik bij haar thuis was, en tussen de kinderen zat. Dat ik het jammer vond dat ze nooit eens een oppas regelde als haar man weg was, waardoor ik altijd naar haar moest komen en dat ik me buitengesloten voelde. Haar leven draaide niet meer om ons, maar om haar gezin. Twee dagen later belde ze me op, we moesten allebei huilen. Ze stelde voor om samen een nachtje weg te gaan en alles uit te praten. Dat werden twee emotionele maar heel mooie dagen. Het contact is weer hersteld, ik pas nu zelfs af en toe een middagje op haar kinderen. Ik vind het super leuk en voel me veel meer onderdeel van haar leven. Zij gaat weer met mij mee naar een festival zodat we ook samen zonder kinderen lekker lol kunnen hebben.”

______________________________________________________________

5 Tips om met boosheid om te gaan

Voel je dat je heel boos bent op alles en iedereen om je heen? En vooral op mensen met kinderen? Bij wie het toevallig allemaal wel is gelukt? (lees ook de blog BOOS)
Weet je niet goed wat je met die boosheid aanmoet? Deze tips kunnen je een stukje op weg helpen.

1. Het is normaal
Je hoeft je niet schuldig te voelen over je boosheid naar anderen toe. Soms ben je zelfs boos op je meest dierbare vriendinnen of familieleden. Omdat zij wel kinderen hebben, jou toch nooit helemaal begrijpen, precies het verkeerde zeggen of doen of misschien wel zwanger zijn. Dat gevoel is niet leuk, maar wel normaal. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar voel je niet schuldig omdat je boos bent. Boos zijn hoort bij rouwverwerking. Het is een overlevingsstrategie en een fase die je nodig hebt om uiteindelijk het diepe verdriet toe te laten.

2. Geef het aan
Je omgeving vindt het misschien minder normaal dat je boos bent of onaardig reageert. Als het lukt, praat er dan over en geef aan dat je op dit moment veel boosheid voelt. Als je praten lastig vindt, laat anderen bijvoorbeeld deze tekst lezen, dat helpt. Vraag anderen om jou en je boosheid ruimte te geven. Het gaat weer over, echt waar, maar nu even niet.

3. Neem tijd en ruimte
Neem zoveel mogelijk tijd en ruimte voor jezelf. Forceer jezelf niet om sociaal wenselijk gedrag te vertonen. Sla kinderverjaardagen over, ga niet naar een babyshower als je je daar niet goed bij voelt. Zet alles wat teveel energie vraagt op een laag pitje of schrap het uit je agenda. Boos zijn voelt niet fijn, wees daarom lief voor jezelf en geef jezelf rust, tijd en ruimte. Het komt echt wel weer goed en dan kun je wel weer naar die kinderverjaardag.

4. Zoek afleiding
Laat je gaan in iets wat je leuk vindt, waar je heel veel zin in hebt en wat je zinnen even verzet. Lekker uitgebreid uit eten, sporten, een yoga vakantie, een zon vakantie, films kijken, Ben&Jerry’s leeg eten, het maakt niet zoveel uit, als je je er maar even ongeremd aan over kan geven. Afleiding lucht op en helpt je om je even goed te voelen. Het zal tijdelijk zijn, maar dat geeft niet. Je hebt het echt even nodig.

5. Huil
Misschien gaat het al vanzelf, misschien houd je het vast. Maar huil. Laat voorzichtig aan je verdriet toe. Geneer je niet, denk nooit dat je al genoeg gehuild hebt of dat je het wel zonder kunt. Huilen lucht op (je ziet er niet uit, het snottert en het kloddert, maar het is een must) Het lijkt een open deur, maar bedenk voor jezelf eens hoe vaak je je tranen hebt ingehouden. Gooi het eruit, je hebt er alle reden toe.

2 reacties op Tips

  1. joselimmen zegt:

    Hoi Carine, ik heb jouw boek gelezen (meerdere keren) en het helpt me. Het is nu 5 jaar na het moment dat we definitief wisten dat we geen kinderen zouden krijgen. En nog voel ik boosheid en heb ik het nog moeilijk. Het is een lastig proces. Ik doe leuke dingen, geniet, ben gelukkig maar soms komt het weer met een klap binnen. Wat je zegt herkenning is heel fijn. Ik ken persoonlijk niemand die in dezelfde situatie zit. Daarom ben ik des te blijer met jouw verhalen. Dank!

    • Carine zegt:

      Hi José, dankjewel voor je reactie. En wat fijn dat je veel hebt aan mijn verhaal. Ik herken wat je zegt, als er niemand in je omgeving is die hetzelfde meemaakt of in elk geval ook geen kinderen heeft, kun je je daar best alleen onder voelen. En ook de boosheid is begrijpelijk. Vijf jaar lijkt al best een lange tijd, maar het gemis van een kind gaat een leven lang mee. Al slijt de pijn en gaan de scherpe kantjes van je verdriet af. Er zullen altijd momenten zijn dat het weer even venijnig de kop op steekt. Uit ervaring kan ik zeggen dat ook dat minder wordt. Ik wens je alle goeds en geluk! Liefs, Carine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s