Verwerkingsproces ongewenst kinderloos

Beschuit zonder muisjes

Hieronder kun je een aantal van mijn blogs lezen over mijn ervaring met het verwerkingsproces van ongewenste kinderloosheid. Het is een ervaring, geen waarheid. Je kunt eruit halen wat er voor jou in zit. Steun, erkenning van je gevoelens of herkenning.
Je kunt altijd meer lezen in het boek Beschuit zonder muisjes

*****

Verdriet & verwarring

Er komen geen kinderen. Het waarom wil ik niet eens weten. Het is zinloos je af te vragen waarom ellende je overkomt. Ik kan me niet voorstellen dat er bijiemand een goede reden voor is. Soms vliegt het me ineens aan, dan is er even het besef dat ik dit echt mee maak, dat ik echt geen kinderen zal krijgen. Dat doet pijn, vreselijk veel pijn. Het besef is er steeds maar even, ik durf het inmense verdriet nog niet toe te laten. Ik ben bang dat, wanneer ik het toelaat, het nooit meer over gaat.

Waar ik eerder nog smoesjes verzon als mensen mij vroegen waarom ik nog geen kinderen heb, vertel ik nu de waarheid. De reacties zijn wisselend. Als sommige opmerkingen terecht zouden zijn, vraag je je af waarom ongewild kinderloos zijn een probleem is. Je houdt namelijk veel meer geld over als je geen kinderen hebt. Een kind kost tot zijn achttiende ongeveer een ton en dat geld kan ik allemaal aan mezelf uit geven. Ik kan verre reizen maken als ik daar zin in heb. En waar ik ook zo’n mazzel mee heb is, dat ik zoveel tijd voor mezelf heb. Geen doorwaakte nachten, niet om zes uur ’s morgens uit mijn bed, ik kan lekker op de bank liggen als ik uit mijn werk kom want er is niemand die mijn aandacht opeist. En wist je dat je zonder kinderen ook heel gelukkig kan worden? Ik ben maar een bofkont want kinderen hebben, is ook niet alles.

Verhalen over vrienden van vrienden die met hetzelfde probleem te kampen hadden, worden me ook regelmatig voorgeschoteld. Meestal raakte het stel in kwestie toch zwanger toen ze hun kinderwens eenmaal hadden losgelaten. Als ik mijn omgeving mag geloven, gebeurt dit bij hele volksstammen. Je vraagt je af waar de medische wereld eigenlijk mee bezig is. De beste manier om zwanger te worden, als ik mijn omgeving moet geloven, is door het niet te willen. Zodra je de wens loslaat word je zwanger. Ik neem dan voor het gemak aan dat miljoenen vrouwen eigenlijk geen kinderen wilden en daardoor spontaan zwanger raakten en dat ik, rund dat ik ben, zo stom was om ze ook echt te willen waardoor ik nu zonder zit. Mij ontgaat de logica volkomen.

Al deze verhalen en opmerkingen die bedoeld zijn om me op te beuren en te steunen doen het omgekeerde. Ik heb verdriet, ik wil niet opgebeurd worden met hoopvolle verhalen, ik heb geen hoop meer. Het is een lastig verdriet. Het is rouwen om iets dat er nooit geweest is. Het is ook moeilijk om daar mee om te gaan. Wat zeg je tegen iemand die haar kinderwens niet in vervulling ziet gaan? Er zijn geen regels voor. Bij een overlijden kun je weg komen met ‘gecondoleerd’, bij ziekte volstaat ‘beterschap’ of ‘sterkte’ maar wat zeg je tegen iemand die te horen heeft gekregen dat ze geen kinderen kan krijgen? Het is niet zo gek dat de omgeving er niet altijd raad mee weet. Ons leven gaat ook gewoon door alsof er niks gebeurd is. Van de buitenkant is er niks te zien, is er niks veranderd. Ik raak er verward door en wil het verlies een plek geven maar weet niet hoe.

Welk ritueel past bij een wens die vervliegt, bij een droom die nooit uit komt? Hoe neem je afscheid van iets wat er nooit is geweest?

*****

Afscheid & Chaos 

Ik wil ons verlies een plek geven, maar ik weet niet hoe. Ik wil een ritueel, iets wat zichtbaar of tastbaar is om onze vervolgen droom een moment te geven. Of een plek. Het voelt zo raar dat het opeens over is. Het is natuurlijk niet ‘opeens’, er is een lang proces aan vooraf gegaan. Maar toch is er van de ene op de andere dag geen wens meer. Er is niets meer. Ik heb geen idee hoe ik afscheid moet nemen van mijn kinderwens

We vertrekken voor een korte vakantie naar Zweden. Het lijkt me mooi om onze wens daar in de sneeuw achter te laten. Of weg te laten vliegen met een ballon in de lucht. Alsof ik door een ritueel mijn wens en verdriet kan achter laten en vanaf dat punt verder kan gaan met mijn leven. Een mooie gedachte maar onuitvoerbaar. Het is te snel. Mijn verdriet laat zich niet dwingen, dat laat zich niet even begraven onder de sneeuw. Het manifesteert zich zo krachtig alsof het wil zeggen: ‘Wat had je dan gedacht? Dat je mijn bestaan kan ontkennen? Dat je mij weg kan moffelen en laten verdwijnen alsof ik er nooit ben geweest? Ha, mooi niet. Hoe harder je mij ontkent, des te feller kom ik bij je terug. Net zo lang tot je me accepteert. Pas als je mij hebt toegelaten, als je mij een kans hebt gegeven zal ik ooit weer bij je weg gaan. Probeer niet met me te sollen, mij houd je niet voor de gek. Ik zit diep in je hart verankerd en laat pas los als je me toestaat er te zijn.’

Ik bevind me in een vacuüm. In het luchtledige. Ik weet helemaal niks meer. Alles staat op losse schroeven. Ik weet nauwelijks nog wie ik ben of wil zijn. Ik wilde een moeder zijn maar ik word geen moeder. Wie moet ik dan worden? Wie moet ik dan zijn? Wat moet ik gaan doen? Ik word gek van mezelf en alle vragen en twijfels. Mijn gedachten draaien in kringetjes rond in mijn hoofd, het lijkt wel een kermis. Met alleen draaimolens en achtbanen. En een spookhuis, daar spelen zich mijn ergste doembeelden van de mijn toekomst af. Daar zie ik mezelf knettergek in een isoleercel of totaal mislukt achter de greaniums.

Omdat ik besef dat ik met deze kermis in mijn hoofd niet kan leven, maak ik een afspraak met een psycholoog. Hier kan ik niet alleen uitkomen. Iemand die er verstand van heeft, moet me helpen de chaos in mijn hoofd te ordenen.

Het ritueel moet nog even wachten. Afscheid nemen gaat nog niet. Ik ga voor het eerst in mijn leven op de sofa.

 *****

 Verlamming

Ondertussen ben ik afgegleden van een ‘werk in uitvoering’ naar een ‘permanent instortingsgevaar’. Elk beetje gezonde, positieve energie sijpelt uit me weg. Straks blijft er alleen een hoopje brokken over waar ik later weer een solide gebouw van moet zien te maken. Ik krijg geen kind waardoor het enige rotsvaste doel in mijn leven, dat zich als een deo ex magina aan me voor zou doen, aan me voorbij is gegaan. Nu ben ik doelloos en lijkt het leven zinloos. Al die jaren die het me gekost heeft om er achter te komen dat ik niet zwanger kan worden, hebben me tijdelijk het zicht op de toekomst ontnomen. Wat moet ik met aan met mijzelf en mijn leven?

“Als ik jou zo hoor en mee maak, trek ik de conclusie dat je heel geslaagd bent in je leven.”  Woorden van mijn psycholoog. ‘Pardon? geslaagd? Ik voel me mislukt. Ik voel me helemaal niet geslaagd. Ik heb heus wel het een en ander voor elkaar gekregen in mijn leven, maar geslaagd?Dat zijn mijn gedachten als ik thuis kom. Als je kinderen op de wereld zet, kun je daaraan afmeten of je geslaagd bent in je leven. Als de kinderen het ‘leuk’ doen, heb je in elk geval een hele belangrijke en dankbare taak volbracht ook al presteer je verder helemaal niks, je kunt altijd terug vallen op het moederschap. Het klinkt misschien wat gechargeerd, maar waar ga ik aan af meten of ik geslaagd ben in mijn leven? Zit dat in een dijk van een baan, een geweldig huis of een enorme liefde voor mijn medemens? Of ik geslaagd ben in mijn leven hangt helemaal van mij af. Het moet allemaal uit mezelf komen, en dat besef werkt op dit moment verlammend. Afgezien van honderden vragen waar ik geen antwoord op weet, komt er helemaal niks uit mezelf.

Het liefst wil ik me verstoppen voor alle vragen, twijfels en het verdriet. Maar ze zullen me vinden en blijven achtervolgen tot ik ze eigenhandig verwijderd heb. Ik zal ermee aan de slag moeten, ik moet het gevecht aangaan maar op dit moment wil ik het niet. Ik kan het niet. Ik ben bang, ik voel me net een klein kind in een onbekende omgeving. Ik weet niet wat ik moet doen of waar ik heen moet. Ik wil dat iemand me op komt halen en me veilig thuis brengt. Maar in het onbekende landschap van mijn gevoelens komt niemand me ophalen. Ik moet zelf mijn weg vinden en eruit komen. Ik ben zo bang dat ik de weg niet vind en de rest van mijn leven in deze chaos blijf ronddolen. Ik kan nu zoveel kanten op, dat ik helemaal niks meer doe. Volgens mijn psycholoog moet ik dat aanvaarden. Ik zit nu eenmaal in deze fase en dat moet ik accepteren. Ik hoef nu geen keuzes te maken, ik hoef even helemaal niks. Accepteren en de storm uit laten razen. Ik denk wel dat ze gelijk heeft maar ik heb moeite met dat accepteren. Ik vind het maar niks dat ik me zo slecht voel. Ik wil iets doen, actie ondernemen om dit gedoe op te heffen. Huis te koop, ontslag, vriend de deur uit en hop een nieuw leven beginnen. Maar daarmee loop ik weg van mijn probleem. Na alle actie komt het verdriet onvermijdelijk als een boomerang bij me terug. Die discussie hebben we al gevoerd en ik weet dat mijn verdriet gelijk heeft. Het kan pas weg gaan of slijten als ik accepteer dat het er is. Je kunt pas iets los laten als je het eerst hebt vast gepakt.
Van mijn psycholoog moet ik accepteren dat dit nu mijn leven is en dat ik in dit leven verdriet heb. Daar moet ik het mee doen, punt. Ze heeft gelijk, maar ik vind het moeilijk.

 *****

Rust en yoga

Ik vertrek naar Spanje om even helemaal tot mezelf te komen en met de hoop verder te komen in met de verwerking van mijn verdriet. Hieronder volgen 3 blogs over die, leerzame en heilzame, periode. De rest van mijn ervaring en het vervolg terug in Nederland kun je lezen in het boek Beschuit zonder muisjes.

De rustgevende klanken van Indiase meditatiemuziek heten ons welkom in de yoga en meditatieruimte. Voor ons zit de docente die een serene rust uit straalt waar ik onmiddelijk jaloers op ben. Net als de drie andere vrouwen neem ik plaats op een yogamatje en wacht af. Na een langdurige googlesessie vond ik uiteindelijk een bestemming in Spanje waarvan ik hoop dat ik daar rust kan vinden. Naast dagelijkse yoga en meditatielessen gaan we workshops ‘kom in je kracht’ volgen. Dat lijkt me precies wat ik nodig heb want veel kracht heb ik niet meer over en mijn eigen kracht ben ik helemaal kwijt. Ik zit op het matje en denk ‘kom maar op met die kracht. Vertel me maar waar ik die kan vinden. In welke houding moet ik mezelf vouwen om mezelf terug te vinden?’ Ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Ik kan het woord yoga schrijven maar daar heb je het wel mee gehad. Ik heb nog nooit een seconde gemediteerd en vind spiritualiteit iets voor de bekende geitenwollen sokken en mensen die eeuwig een glimlach op hun gezicht hebben omdat ze het leven zo mooi en iedereen zo lief vinden. En toch heb ik het gevoel dat dit me wel eens enorm zou kunnen helpen en dus zit ik in Spanje op een yogamatje en luister naar de bemoedigende welkomstwoorden van de docente.

Deze hele week moeten we niks, alles mag. Het enige dat we moeten doen is gewoon eens lief voor ons zelf zijn. We zijn tenslotte alle vier pracht vrouwen, we zijn helemaal oké en deze week is helemaal voor ons zelf. ‘Ik behandel mijzelf zoals ik wil dat anderen mij behandelen’. De woorden slaan in als een bom. In plaats van te lachen om deze zweverige, ‘oh wat zijn we blij’ opmerkingen, raken ze me diep. Ik besef dat ik in een flinke neerwaardse spiraal terecht ben gekomen. Ik vind mezelf helemaal niet oké, ik heb slecht voor mezelf gezorgd, voel me constant schuldig en vertrouw niet meer op mezelf. Ik word verdrietig als ik merk hoeveel het met me doet als iemand alleen maar zegt ‘jij bent oké, je doet niks fout’. Ik wil het heel graag weer gaan geloven.

De yoga gaat de eerste dag redelijk. Ik voel hoe vast ik in mijn lijf zit, vooral mijn rug en buik doen zeer. Het is alarmerend hoe mijn lijf is vast geraakt en hoe ik heb getraind op kracht en vasthouden in plaats van op souplesse en loslaten. Van het mediteren word ik heel onrustig. Het rechtop stil zitten doet overal zeer en ik word ongedurig van de ontspanning. We moeten ons concentreren op onze ademhaling maar die krijg ik niet goed onder controle. Na twee keer diep in en uitademen, ben ik het al weer zat om me daarop de concentreren. In mijn hoofd is een discussie aan de gang over de vraag of ik zal blijven zitten of dat ik hiermee kap en opsta. Ik wil mijn ogen open doen maar ik blijf zitten en hou ze dicht. Ik maan mezelf tot rust en kalmte. Dit is toch wat ik wil? Even doorzetten dus.

Als de hele sessie is afgelopen, loop ik toch anders naar buiten dan dat ik naar binnen gelopen ben. Ik voel me lichter en ondanks de moeite die het mediteren me kostte, weet ik dat dit is wat ik nodig heb. Ik wil niet meer met mezelf vechten, ik wil weer van mezelf gaan houden maar eerst moet ik nog door mijn verdriet heen. De komende week zal ik het recht aan kijken en ontdekken dat de weg naar acceptatie dwars door de verste uithoeken van mijn ziel leidt. Via het tranendal en de bergen van weerstand, over de weg van woede, via het kruispunt van twijfels en langs het pad van faalangst zal ik uiteindelijk de eindbestemming van acceptatie bereiken.

*****

Loslaten en vooruitkijken

Ben jij je verhaal, je ellende, je verdriet? Of maak je het mee? Onze yogadocente slingert de vraag de ruimte in en we zijn er even stil van. Dit is iets om over na te denken. Bèn ik mijn verdriet of maak ik het mee? We identificeren ons maar al te vlug met ons verhaal maar de kunst is om uit je verhaal te stappen en hetgeen je meemaakt van een afstand te bekijken. Wil ik me voor altijd identificeren met het beeld een verdrietige vrouw zonder kinderen of ben ik een vrouw die iets verdrietigs heeft mee gemaakt?

Het verschil tussen beide benaderingen lijkt niet groot maar is alles bepalend. Ik ben geen moeder, ik word het ook niet maar is dat bepalend voor wie ik ben? Het is makkelijk om dat aan te nemen. Als ik me identificeer met mijn verdriet en mijn ongeluk, hoef ik niet meer na te denken over wie ik ben. Ik ben een vrouw die geen kinderen kan krijgen en daar kan ik jaren op teren. Sommige nare ervaringen gaan een levenlang mee, daar zul je altijd opnieuw aandacht voor krijgen, daar zul je al je keuzes, gemoedstoestanden en je mislukkingen aan op kunnen hangen. Maar wil ik dat? ‘Verdriet is onvermijdelijk maar lijden is een keuze’, vervolgt de docente. Mogen we dan niet lijden? Is ons verdriet dan niet verschrikkelijk en bepalend voor wie we zijn? Mag ik niet woest zijn op het lot dat me is overkomen en stikjaloers op alle vrouwen die moeiteloos het ene na het andere kind baren? Natuurlijk mag dat wel, al die gevoelens mogen er zijn, moeten er zijn maar die gevoelens bewust doorleven, aankijken, vastpakken en loslaten is iets anders dan die gevoelens van verdriet, woede en jaloezie vastpakken en in jezelf verankeren. Ik bèn geen verdrietige, bittere, boze vrouw, ik vóel me soms zo en dat is een wezenlijk verschil. Ik kan me namelijk ook niet zo voelen, mijn wezenlijke zijn verandert daar niet door.

Als ik uit mijn verhaal stap zie ik een andere toekomst voor me. Geen donderwolken aan een grauwe hemel maar een warme zon die me bemoedigend toe straalt. Ik kom los van mijn verdriet en zie dat ik veel meer ben dan dat. In mijn hoofd borrelen mogelijkheden op die ik al jaren niet meer gezien heb. Tranen springen in mijn ogen omdat ik voor het eerst weer naar de toekomst kijk en besef dat ik nog een rol op aarde heb nu ik geen moeder word. Ik kan nog veel betekenen, ik ben nog lang niet uitgespeeld. Ik bestond uit angst, verdriet en een gevoel van falen. Nu kom ik tot rust en voel me warm worden. Ik leef!

De volgende ochtend zitten we nog voor de zon opkomt op een rots bij de zee. Ieder zit op een eigen plek, het is stil. De lucht toont blauw grijze tinten die de nieuwe dag aankondigen. Voor ons de bijna rimpelloze zee. Het is een magisch moment. De zee weerspiegelt mijn toekomst die nu rustig en open voor me ligt. De lucht staat voor mijn innerlijk, waarin de donkerte van de nacht langzaam plaats maakt voor de felle stralen van de zon. In het samenzijn met de vier elementen, lucht, aarde, water en de vuurbal van de zon voel ik mijn innerlijke kracht toenemen. Ik grinnik om mezelf. Zo spiritueel als een tafelpoot en moet je mij nu eens zien.

*****

Persoonlijk doel 

Geen koekjes bakken met de kinderen op woensdagmiddag, niet op zoek naar de juiste school, geen onvergetelijke verjaardagsfeestjes organiseren, geen klein mensje wereldwijs maken en een plek in onze maatschappij geven. Ik had gedacht en intens gehoopt dat dit nieuwe doelen in mijn leven zouden zijn. Maar dat zijn ze niet. Het waarom is een gepasseerd station, het is zo en het is aan mij wat ik er mee ga doen.

Wat is mijn persoonlijke doel in dit leven? Wat raakt mij, wat maakt mij creatief en enthousiast? In de jaren waar de kinderwens centraal stond, is mijn persoonlijke doel op de achtergrond geraakt. Het moeder worden stond centraal. Nu ik van de spreekwoordelijke koude kermis ben thuis gekomen, uit alle achtbanen ben gestapt en het spookhuis voorgoed heb gesloten, is het tijd om opnieuw te kijken waar mijn passie ligt. Alleen dan kan ik mijn leven opnieuw zin geven. Misschien zijn er aanpassingen nodig in mijn huidige baan, misschien ga ik iets heel anders doen. Zal ik verhuizen, blijf ik bij mijn partner? Het antwoord op deze vragen komt niet meer voort uit paniek maar uit rust en vanuit mijn gevoel. De enige die weet wat goed voor mij is, ben ik zelf. Nu ik heb geleerd contact te maken met de vrouw die onder een laag woede en verdriet verstopt zat, kan ik haar eerlijk vragen wat ze echt wil. Ik kan mezelf observeren door een stapje terug te doen en me bewust te worden van mijn beweegredenen. Twijfel, angst en teleurstelling mogen de reden niet zijn om acties te ondernemen. Ik zoek mijn beweegredenen niet meer buiten me om in vorm, die altijd te maken heeft met geld, status en macht, maar ik zoek binnen in mijzelf want alleen daar liggen de ware antwoorden besloten. Ik weet ze allemaal al maar door de rust, de yoga en de meditatie kan ik er nu ook bij komen.

Eind goed al goed en ze leefde nog lang en gelukkig…

Zo makkelijk gaat het nou ook weer niet. Natuurlijk is het een hele klus om bewust te blijven leven en juiste keuzes te maken. En natuurlijk erger ik me soms ineens weer kapot aan de buren die gezellig met hun luid tetterende kroost buiten zitten en ja, ik moet ook nog even slikken als er weer een nieuw geboortekaartje binnen komt. Maar het neemt me niet meer over. Ik weet dat ik terug kan vallen op mijn eigen kracht. En dat mijn persoonlijke doel zich steeds meer gaat openbaren waardoor mijn zin in het leven en mijn plezier met rasse schreden terug keert.

Wie wil je zijn op deze wereld, wat zijn je diepste drijfveren, wat bezielt je en welke bezigheden laten je uitstijgen boven jezelf en misschien wel boven eigen belang? Als je luistert naar jezelf en jezelf uiterst serieus neemt zul je je eigen melodie kunnen vinden. Geen gelukkiger mens dan de mens die zijn eigen lied mag zingen.

*****


Accepteren en opgeven

In onze westerse maatschappij staan acceptatie en opgeven niet hoog aangeschreven. Opgeven is voor verliezers en accepteren is zoiets als bij de pakken neer gaan zitten en dat doen alleen de zwakkelingen. Geen wonder dat deze begrippen zo beladen zijn in een verwerkingsproces. Niemand wil zwak zijn, niemand wil verliezen. Ik keek zelf op precies dezelfde manier tegen deze begrippen aan. Opgeven stond niet in mijn woordenboek. Het woord ‘verliezer’ wel en dat was iets wat ik absoluut niet wilde zijn.</p>

Toch heb ik opgegeven. Ik heb mijn kinderwens opgegeven. Ik heb de strijd om het zwanger raken opgegeven.Ik heb opgegeven en na een lange weg heb ik leren accepteren. Zit ik nu bij de pakken neer? Ben ik een zwakkeling? Nee. Als je alles hebt geprobeerd is opgeven geen teken van zwakte. Het is een teken van bewustwording waardoor je inziet dat het tijd is om los te laten. En dat is wat ik heb geleerd en heb gedaan. Een strijd die je onmogelijk kunt winnen, moet je los laten. Dat is ontzettend moeilijk maar het is de enige weg naar een rijker en zinvoller leven.

Zolang je bezig blijft met verzet, woede en strijd zal er nooit ruimte komen voor iets nieuws. Je kunt alles veranderen wat je wilt maar zaken die je niet kúnt veranderen omdat ze buiten je macht liggen, zul je moeten leren accepteren. Accepteren van iets dat niet te veranderen is, getuigt van kracht en moed. De kracht om los te laten en de moed om verder te gaan en onder ogen te durven zien dat het leven anders loopt dan je had gehoopt en gewild.

Dat is niet zwak, accepteren en opgeven in een strijd die je onmogelijk kunt winnen, in situaties die je niet kunt veranderen, is moedig en sterk. Wie durft op te geven en los te laten, maakt de weg vrij om alle pijn, woede en verzet die het vasthouden met zich meebrengt, los te laten. Wie durft te accepteren dat situaties onomkeerbaar zijn, verlaat de doodlopende weg en kan zelf richting kiezen.

                            *****

Wil je meer lezen over het hele verwerkingsproces en over terugvallen en toch weer doorgaan? In het boek Beschuit zonder muisjes staat mijn hele verhaal.

Bestel het hier

Beschuit zonder muisjes- carine davelaar

38 reacties op Verwerkingsproces ongewenst kinderloos

  1. Marleen zegt:

    Mooi verwoord!

  2. Lysanne zegt:

    mooi ik ga zeker een keer lezen het hele boek maar vind het zelf nog erg moeilijk en vind het best confronterend

  3. M zegt:

    Wat een herkenbare verhalen. Dank je wel.

  4. maroesjka zegt:

    ik ben nu nog zo intens verdrietig….

    • Carine zegt:

      Dat begrijp ik heel goed Maroesjka. Het rouwproces zal niet zomaar over zijn. Ik hoop dat je de tijd kunt nemen en dat het verdriet langzaamaan plaats maakt voor ruimte voor een nieuwe blik op je toekomst.

  5. Leonie zegt:

    Heel herkenbaar en ook heel mooi geschreven!

  6. marjolein zegt:

    Wat fijn om te lezen. mooi beschreven ik voel mij precies zo ook al heb ik nog wel de keuze om mijn wens bij een ander te gaan halen. Ik zit tussen houden van en een diep gewortelde wens. Lastig

    • Carine zegt:

      Dankjewel voor je reactie, Marjolein.
      Ik kan me je dilemma heel goed voorstellen.
      Beiden gaat je aan het hart.
      Ik wens je veel sterkte in het maken van een keuze en hoop dat je daar,
      welke kant het ook op gaat, rust in vindt!
      Liefs,
      Carine

  7. carolina zegt:

    Bedankt dat je dit hebt gedeeld. Dat het mogelijk is hier doorheen te komen. Ik sta aan het begin van mijn rouwproces. Weet niet hoe ik verder moet. Voel me altijd al alleen omdat ik mijn biologische familie nooit zal kennen. Toen ik daar eindelijk berusting in vond na lang vechten, kwam de klap van nooit een eigen kind zullen kunnen krijgen. Mijn grootste angst is uitgekomen. Voelt als een gat in mijn hart. Weet niet hoe verder. Soms verdrink ik in verdriet. Ik hoop dat ik hier uit kom.

    • Carine zegt:

      Dag Carolina, dankjewel voor je openhartige reactie. Ik begrijp helemaal dat je nu nog midden in je verdriet zit. Het is een heel heftig proces waar je doorheen gaat, op het moment dat onomstotelijk vast staat dat je nooit kinderen zult krijgen. Het gat in je hart (voor mij voelde het als een gat, een lege holte in mijn buik) zal helen, maar dat heeft tijd nodig. Ik hoop dat je die tijd voor jezelf kunt nemen en ruimte kunt vrijmaken om volledig door je verdriet heen te gaan en uiteindelijk weer sterker verder kunt. Ik wens je alle goeds, rust en ruimte. Liefs, Carine

  8. carolina zegt:

    Dank je wel.

  9. Karin zegt:

    Vandaag het boek in één adem gelezen, vrijwel exact hetzelfde verhaal, dank je wel!
    Het geeft me zo’n dankbaar gevoel van bevestiging deze herkenning…alle verwarring, verdriet en problemen waar je in het dagelijks leven tegenaan loopt als je met groot onverwerkt verdriet te kampen hebt. Carine, hoe kan ik in contact komen met jou of anderen om het erover te hebben en steun te geven en te ontvangen. Het forum http://www.zeerherkenbaar.nl werkt helaas niet. Ik wil geen dag meer verliezen en graag verder aan de slag met mezelf en het op de rit krijgen en houden van mijn leven!

    • Carine zegt:

      Hoi Karin, dankjewel voor je reactie. Ontzettend fijn dat je zoveel hebt kunnen herkennen in het boek. Dat geeft steun. Ook goed te weten dat het forum Zeer herkenbaar blijkbaar niet meer werkt, dat is jammer. Misschien zijn er meer vrouwen die dezelfde behoefte hebben als jij om met elkaar in contact te komen.
      Via deze website kan ik daar wellicht om een oproep voor doen. Steun en herkenning zijn heel belangrijk. Er zijn zoveel mensen om je heen die wel kinderen hebben, dat je je ook erg verloren kunt voelen tussen al die gezinnen. Ben je al in contact met een goede psycholoog of coach?
      Je wilt geen dag meer verliezen om verder te gaan met jezelf, dat is heel mooi, maar gun jezelf ook vooral rust en tijd. Over dit verdriet stap je niet zomaar heen.
      Je mag me altijd een mailtje sturen.
      Lieve groet, Carine

      • speedymail zegt:

        Hallo Carine, Dank je wel voor je reactie, doet me echt goed! Nee maar ik ben wel op zoek naar een goede coach of psycholoog.  Ongeveer twee jaar geleden tijdens mijn scheiding werd ik ziek, ik bleek diabetes te hebben maar de arts zei me ook dat ik een rouwproces nog moet doorlopen… En dat terwijl ik net 49 (!) ben geworden en al sinds mijn 30ste weet dat ik geen kinderen kan krijgen. Ik dacht het wel te redden met mijn doorzettings- en relativeringsvermogen, net als jij eigenlijk. Maar helaas dus, het lijkt allemaal nu zelfs erger te worden want dit is uiteraard ook helaas niet het enige dat je meemaakt in je leven dus alles stapelt snel op. Jouw verhaal was echt zo raak en kwam zo binnen, exact dezelfde gevoelens en pijn en zelfs de ellende met de relatie. Heb jij wellicht tips voor mij ten aanzien van specifieke hulp/steun voor de verwerking en om het leven weer goed op de rails te kunnen zetten? Nogmaals dank je wel en hartelijke groeten,Karin 

        Verzonden vanaf mijn Samsung Galaxy-smartphone.

      • Carine zegt:

        Hoi Karin, ik heb je een mailtje gestuurd. Ik hoop dat je dat hebt gekregen? Lfs, Carine

      • speedymail zegt:

        Hallo Carine, Ja heb ik ontvangen dank je wel hiervoor!  Ik hoopte eigenlijk dat jij wellicht vanuit je netwerk suggesties hebt voor een goede coach? Ik vind het lastig om een goede en vooral geschikte (met name ook voor dit onderwerp) te vinden. Graag zou ik volgend jaar echt aan de slag willen gaan met ‘mezelf’.  Dank je wel weer hoor fijn dat dit contact er is 😊. Hartelijke groeten en alvast fijne feestdagen,Karin 

        Verzonden vanaf mijn Samsung Galaxy-smartphone.

    • carolina zegt:

      Beste Karin,

      ik heb veel baat bij mijn therapeut/coach. Ik zou best contact met je willen leggen hierover, misschien dat Carine je mijn email adres kan geven?

  10. Karin zegt:

    Hallo Carolina, wat attent van je, ja heel graag!! Dank je wel alvast voor het doorgeven. Groetjes, Karin

    • carolina zegt:

      Hoop dat Carine tussen de feestdagen drukte door tijd heeft om je mijn email adres te geven. Ik heb vandaag ook het boek besteld. Of ik het neteen aandurt te gaan lezen weet ik niet. Maar ben wel erg benieuwd!

      • Karin zegt:

        Het is een prachtig herkenbaar boek recht uit het hart geschreven dus echt een aanrader, maar het komt ook echt binnen!! Herkenning en ook erkenning.Ik hoop je adres snel te ontvangen nogmaals bedankt…

      • Carine zegt:

        Dag meiden, ik heb het e-mailadres van Carolina naar Karin gestuurd. Geweldig dat jullie elkaar via Beschuit zonder Muisjes kunnen helpen! Ik wens jullie beiden rustige feestdagen. Valt vaak helemaal niet mee, Kerst en Oud&Nieuw, ik hoop dat in jullie omgeving ruimte is voor een traan én een lach. Liefs, Carine

  11. Karin zegt:

    Super, dank je wel Carine voor het doorgeven. Ook voor jou fijne feestdagen en inderdaad zit er toch voor mij altijd die andere kant ook aan, het went nooit… Liefs, Karin

  12. Arnika zegt:

    Het mooie is, dat in verschillende fases van dit afscheid, rouw, dezelfde blogs opnieuw kunnen helpen…..

    • Carine zegt:

      Dat is zeker zo Arnika. Ook ik lees nog regelmatig mijn eigen, maar ook andere ervaringsverhalen terug. Ze kunnen je net weer even een steuntje in de rug geven als je dat nodig hebt. Alle liefs, Carine

  13. Yvonne zegt:

    Lieve Carine, dank dat jij de woorden kunt geven aan mijn gevoel. De erkenning dat het dus niet alleen bij mij zo voelt, verlamd en verward. Het raakt me diep en geeft me hoop. Hoop in acceptie en een gelukkige toekomst. Heb je boek besteld.
    Thanks

    • Carine zegt:

      Lieve Yvonne, dankjewel voor je lieve reactie. Wat fijn, dat je je erkend voelt in je gevoelens. De verlamming, het verdriet, de jaloezie als het bij anderen wel lukt, allerlei emoties schieten door je heen. Het valt niet mee om daar een plek voor te vinden. En soms ook niet voor je omgeving, om het te begrijpen. Ik hoop dat je genoeg tijd en rust kunt creëren om je verdriet te doorleven en ruimte te geven voor je de weg naar acceptatie inslaat. Het kan, het kan zeker, maar het heeft tijd nodig. Ik hoop dat mijn verhaal (wat beslist geen alomvattende waarheid is, maar een ervaring) je daarbij een beetje kan helpen. Ik wens je alle goeds. Liefs, Carine

  14. Leonore zegt:

    Lieve Carine,

    Wat ontzettend mooi verwoord, voelt als steun…de tranen rollen over mijn wangen. Voor mij geef yin-yoga geholpen om emoties te doorvoelen. Maar toch sta ik aan het begin van acceptatie. Ik weet sinds ik 29 ben dat ik geen kinderen kan krijgen, inmiddels 31 en ’t blije zwangerschapsnieuws komt van alle kanten om mij heen. Ik wordt er chagrijnig van en geef mezelf tegelijk de schuld dat ik de hele dag aan het verpesten ben. Ik ken mezelf ook helemaal niet zo pessimistisch, ergens weet ik dat als ik het verdriet toelaat er weer ruimte komt voor een vrolijke dag….maar vind het moeilijk om
    daar de ruimte voor te nemen, het verdriet is er zoo vaak. Zou ook graag in contact komen met jullie, 🌻Liefs

    • Carine zegt:

      Lieve Leonore, dankjewel voor je open en eerlijke reactie. Wat zwaar hè, al die blije (bijna) moeders, dat valt echt niet mee. Je weet nu twee jaar dat je geen kinderen zult krijgen, dat is eigenlijk nog maar heel kort. Niet zo gekt, dat het je nog niet lukt om alle blijde verwachtingen zonder verdriet te doorstaan. Ik gun je absoluut dat je minder streng oordeelt over jezelf. Het is bijna onmogelijk om je dag niet ‘te laten verpesten’ door baby’s en moeders. Het verdriet is nog zo vers. Jammergenoeg kun je verdriet niet op elk gewenst moment achter slot en gerndel zetten, het verdriet gaat je pas met rust laten, als je het er laat zijn. Moeilijk, maar de enige weg. En het mag ook, het is niet niks wat je moet verwerken, waar je mee moet leren leven, waar je een weg mee moet zien te vinden. Ik hoop dat je wel de rust en ruimte kunt vinden, ook bijvoorbeeld via de Yoga om het verdriet er te laten zijn. Langzaam aan wordt het minder, echt waar, het gaat je minder hard raken, Helemaal weg gaat het misschien nooit, maar dat hoeft ook niet. Als het je maar niet meer in beslag neemt op den duur. Tijd, is het sleutelwoord 🙂
      In het voorjaar organiseer ik een samenzijn voor vrouwen die via deze blog hebben aangegeven in contact te willen komen met mij of andere vrouwen die ongewenst kinderloos zijn. (aankondiging volgt via de mail en op de blog)Als je wilt, ben je ook van harte welkom. Liefs, Carine

  15. Sophie zegt:

    Tranen vloeien over mijn wangen… wat doet het toch zo’n pijn. Niemand die het echt voelt en idd het ene na het andere zegt dat je eigenlijk niet wil horen. Ik zit nu in de fase dat ik er niet met anderen wil over praten. Ik voel me slecht want zit met de gedachten dat door mijn verdriet ik ook geen leuk gezelschap ben dus ben ik vooral veel op mezelf. En ik voel dat het me verbitterd, ik word cynisch en bitter. en niet meer geïnteresseerd even in anderen. ik heb een reis geboekt, nu met mijn ouders 4 dagen en vanaf morgen naar Turkije.. jaja op een boot met 2 x per dag yoga! ik hoop dat het me net zoals bij jou soelaas biedt. Mij verdict van geen kinderen kunnen krijgen dateert 32-33 jaar ongeveer. daarvoor ook bij mij toenmalige vriend weggegaan, ik kon de gedachte niet aan dat ik iemand met een kinderwens geen kinderen kon geven. ik heb daarna iemand nieuw ontmoet, na 2 maanden plots zwanger maar relatie stelde toen nog niets voor. nieuwe vriend had al een kind uit een vorige relatie na 3 maanden. de relatie was dan okl stuk gelopen en wou natuurlijk niet dat de geschiedenis zich herhaalde + ik kon het verdriet tov mijn vorige vriend niet aan. beslissing: abortus. en nu 4 jaar later… het was een mirakel waarschijnlijk zoals de dokters toen vertelden. nu lukt het idd niet meer, 6 insiminaties later nog geen resultaat. 20 kg dikker, 40 jaar ondertussen. time to give up. Wat heeft mijn leven nog voor zin. gestraft waarschijnlijk voor het ene. pijnlijk zwaar. wel gelukkig getrouwd met de nieuwe vriend van toen, de man van mijn leven maar dat maakt het natuurlijk nog zwaarder want met hem wil ik ook echt een gezin. momenteel ook eerste sessie bij psycholoog achter de rug, besef dat het nodig is.

    • Carine zegt:

      Lieve Sophie, dankjewel voor je openhartige en eerlijke verhaal. Wat een verdriet. Heel herkenbaar en moeilijk te aanvaarden dat je leven wendingen heeft genomen die je niet meer terug kunt draaien.
      Ik hoop van harte dat je, met hulp van de psycholoog, zult inzien dat het feit dat je geen kinderen zal krijgen, beslist geen straf is waar dan ook voor. Ieder mens maakt keuzes in zijn leven en, tenzij je iemand vermoord, zijn de gevolgen daarvan nooit een straf. Fijn te lezen, dat je samen bent met een geweldige man! Samen kunnen jullie vooruit kijken, voorbij de kinderwens, hoe moeilijk ook.
      Zoals ‘wij’ (die geen kinderen hebben gekregen) allemaal moeten doen. Je leven opnieuw zin geven, de mooie kanten weer leren zien en zoals je ook zelf aangeeft, je uiterste best doen om niet verbitterd te raken. Ik hoop dat je rust en ruimte hebt om je verdriet toe te laten en te doorleven en dat je met steun van een psycholoog, je vriend en anderen in je omgeving om den duur zult zien dat het leven zeker nog zijn heeft. Dat verdien je, je bent een pracht vrouw!
      Liefs, Carine

      • Ikje zegt:

        Misschien een jaar geleden of zelfs meer las ik dit blog. Het hielp toen al, maar nu meer. Het is bizar dat precies dezelfde teksten een paar keer een effect kunnen hebben. Ik voel aan mezelf dat er iets nieuws begint te ontstaan in mij na emotionele storm. Hoewel ik al tijdenlang voel dat ik ‘meer’ ben dan de mislukte kinderwens, toch ervaar ik nu (meer) rust en kracht. Al ervaar ik nog steeds ook regelmatig gevoelens van zinloosheid en leegte en een gevoel van ontheemdheid. Bijvoorbeeld als ik iets leuks ga doen. Iets leuks gaan doen, voelt anders dan voor de kinderwens. Leuk is niet leuk meer. Ook al kan het op het moment zelf leuk zijn. Gaat dit ooit over, vraag ik me af. Ik merk al dat het een proces is en dingen veranderen. Maar gaat het ooit over? Worden de dingen weer gewone dingen?

      • Carine zegt:

        Wat fijn te lezen dat het schrijven op dit blog je heeft geholpen en nog helpt. En dat je voelt dat de emotionele storm wat gaat liggen en er voorzichtig ruimte ontstaat voor een leven na je kinderwens. Ik herken absoluut wat je schrijft, leuk is of wordt anders. Gelukkig merk ik ook dat met de jaren leuke dingen ook weer echt leuk kunnen worden en er ondanks het gemis ruimte is ontstaan voor ongeremd en ongehinderd plezier. Ik hoop van harte dat die tijd ook voor jou zal aanbreken. Tijd heelt… het is cliché, maar wel waar. Of het ooit helemaal over gaat? Misschien niet, maar ik denk dat ieder die moet leven met een groot verdriet of verlies altijd een kerfje in zijn hart houdt, dat soms opspeelt, je onverwachts nog kan overvallen, maar niet meer je dagelijks leven beheerst. Dat is een mooie situatie, waarin je vrijuit kunt leven met geluk, plezier en verdriet naast elkaar. Alle goeds en dank voor je eerlijke reactie! Liefs, Carine

  16. DJ zegt:

    Sorry dat nu pas reageer.
    Ik herken dit verhaal en ik vind dat je het prachtig hebt geschreven.
    Bedankt!

  17. Ireen zegt:

    Mooi verwoord, precies hoe ik mij ook voel

    • Carine zegt:

      Dankjewel voor je reactie Ireen. Fijn, dat mijn blog herkenning biedt. Ik weet niet hoe het bij jou is, maar ik voelde me soms heel alleen in mijn gevoel en dan is het fijn om te lezen dat wat je doormaakt niet ongewoon is of raar, maar dat al die gevoelens er mogen zijn. Echt zijn en helemaal niet vreemd. Ik wens je alle goeds!
      Liefs, Carine

  18. Hanneke zegt:

    Via een lotgenoot die ook definitief kinderloos is, ben ik verwezen naar jouw boek Beschuit zonder Muisjes en kwam ik op je website. Vlak vóór de kerstvakantie begon toch onverwachts voor mij (weer) veel sombere gedachten, alleen zijn, verdrietig en boos zijn etc. Je verhalen geven herkenning en steun. Je hebt een mooi liefdevol magazine gemaakt!

    • Carine zegt:

      Dankjewel voor je reactie, Hanneke. De decembermaand is en blijft vaak een lastige maand voor ieder die een groot verdriet met zich meedraagt. Fijn te horen dat mijn verhalen herkenning en steun geven. Je bent niet alleen in je verdriet of je sombere momenten. Soms komen ze gewoon weer voorbij ook al dacht je misschien dat je het verdriet een plekje had gegeven. Heel herkenbaar 🙂 Ik hoop dat je de dagen toch goed door bent gekomen. En fris nieuw jaar ligt voor je. Ik wens je alle goeds, geluk en liefde van mensen om je heen. Liefs, Carine

Laat een reactie achter op Yvonne Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s